VODA_039_10

In Eibergen dan was d’r ‘n kleermaker en hij heette Gait Wijvers en zien vrouwe heetten Gaidine. En Wijvers neum’n sien vrouwe hompelmulle. En dat kwam, sien vrouwe die leep mank. En heel slim mank. Zo as dat zo vulle in die tied veurkwam. Maor, Wijvers was ook nie mooi, want die had ’n bochel. Wijvers die maakte boksens en jassen veur de leu oet Eibergen en veur de boer’n oet de omgeving tot verre in Rekk’n toe. Tot aan de Duutse grenze. Maor, of en toe, dan ging Wijvers ook wel ’s naor Rekken toe, naor de boer’n um an hoes ’t [goo] te verstell’n. En as ’t dan zo was en de boerinnen zett’n de eerpellen op, in de pot, dan dee Wijvers d’r wel ’s stiekem, as de boerinne effe vort ging, d’r ’n hand vol suker deur in plaats van zolt. En dan kwamt de boerinne nog ’s en die deed ‘r zolt boov’nop. En dan kwam de boer ’s middags om twaalf uur um te etten, en dan was ’t niet um te vretten. Want ’t smaokte ner’ns naor. En… dan Wijvers die kijk heel onschuldig en dan gingt de boerinne ‘t ‘r van langs. Nou, en zulke grapjes haal’n Wijvers oet. Dan was ’t zo, dan ha je d’r een bleke reeë in Eibergen in die tied, dus zo rond 1910 en 1920. En, die bleke reeë die trok nogal wat bezeukers van boeten aof. Reizigers en die kwammen an met de trein in Eibergen want toen leep d’r in de nacht d’r ook nog unnen trein. En dan was ’t zo dat Gait Wijvers, die zat altied op de konte, op ’n tafel veur ’t raam naor boet’n leep en dan zegge: “Hoi! Meneer! Meneer moh je ’s luustr’n. Moh je toch ’s luustr’n!” “Ja, meneer ik heb geen tijd,” zei dan die keerl, “want ik moet nog met de trein mee.” En dan zei Wijvers: “He’k niks mee te maok’n. Keerl luuster toch ’s even naor mie. Mie Gaidine die wil toch zo geerne witten waar je hien gaot en waor je vandaon komt.” En dan zei die man: “Oh, meneer, meneer! Ik moet met de trein, ik moet met de trein!” En dan zei Gait Wijvers: “Guu maor. Kiek daor geet èh net hen. Hie is net vort. Nu haje alle tied um mie wat te vertell’n.” En dan was die keerl zo ondeugend, maor dan Wijvers gauw naor binn’n. Zo had Wijvers nog ’n baantje en hie was kuster in de kark. In de grote karke in… in Eibergen. En dan was ’t wel ’s zo dat de ene van de blaag’n van grote straote ofgreep en dat die opsluit. Bov’n in de kerke. Bie de… bie de klokk’n. En die kon d’r dan nie oet. En die waar’n dan helemaol overstuur. En zuk soort ondeugendigheid haolde Gait van Wijvers oet. Zien vrouwe heeft eig’nlijk geen lijden bie iem ‘ehad. Maor ’t was zo… dat Wijvers op sterv’n lag. Toen… Heffe de dominee laat’n kommen en zo heffe ok ’n ome van mie laat’n kommen. Want mie ome is d’r vroeger as kind in hoes ‘ewes. En… toen zei Wijvers: “’k Wil op kop in de kiste ligg’n. Ik wil niet dat iemand mie aankeek. Ik wil, dat ze mie niet zeet. Hebbende dat ‘egrepp’n? Ik wil op kop in de kist.” En zo is ’t dan gebeurd, dat Wijvers andersumme in de kiste is komm’n te ligg’n. En zo stond kromme Wijvers begraai’n.

Een gebochelde kleermaker haalt grappen en streken uit. Aan het einde van zijn leven wil hij met het gezicht naar beneden begraven worden en zo wordt het ook gedaan.

Radio-programma Vonken onder de As

Uit handgeschreven aantekeningen blijkt dat dit verhaal mogelijk is uitgezonden in het programma “Vonken onder de As” (NOS) op de volgende datum: 02-05-1973.

Gait Wijvers    Gait Wijvers   

Gaidien Wijvers    Gaidien Wijvers   

Eibergen    Eibergen   

Rekken    Rekken   

Duitsland    Duitsland   

Eibergen    Eibergen   

Rekken    Rekken