Hoofdtekst
Studenten
Het is opvallend dat een heleboel pseudo-anekdotes sterk sociaal gelokaliseerd zijn. Het studentenmilieu is wat dat betreft een erg vruchtbaar milieu.
Zelf herinner ik me het verhaal dat elk jaar opnieuw door elke generatie studenten verteld werd. Het ging over een bepaalde, zeer introverte professor. Hij durfde nauwelijks de eerste rij aan te kijken en dribbelde voortdurend zenuwachtig heen en weer. Op hem werden daarom een hele reeks verhalen als het ware gefocust. Hij was het type dat erom vroeg dat men zijn microfoon stal, of hem aansloot op een muziekinstallatie, of die men buitensloot, of wiens papieren men ontvreemdde.
Men vertelde over hem dat hij op een dag, alweer nerveus, zijn college probeerde te geven in de grootste aula van de universiteit. Na afloop van het college - de goede man stopte altijd een kwartier te vroeg (als zijn zweet op was) zeiden de studenten - ging de docent niet naar de uitgang rechts, maar hij wandelde naar links, waar zich een kast bevond met een bijna identieke deur. De professor, steeds met het hoofd naar omlaag, opende de deur en liep nietsvermoedend de kast in. Hij is zeker vijf minuten in de kast gebleven, te beschaamd om er uit te komen. Natuurlijk waren alle studenten blijven zitten en de professor kreeg een staande ovatie toen hij buitenkwam.
Het is opvallend dat een heleboel pseudo-anekdotes sterk sociaal gelokaliseerd zijn. Het studentenmilieu is wat dat betreft een erg vruchtbaar milieu.
Zelf herinner ik me het verhaal dat elk jaar opnieuw door elke generatie studenten verteld werd. Het ging over een bepaalde, zeer introverte professor. Hij durfde nauwelijks de eerste rij aan te kijken en dribbelde voortdurend zenuwachtig heen en weer. Op hem werden daarom een hele reeks verhalen als het ware gefocust. Hij was het type dat erom vroeg dat men zijn microfoon stal, of hem aansloot op een muziekinstallatie, of die men buitensloot, of wiens papieren men ontvreemdde.
Men vertelde over hem dat hij op een dag, alweer nerveus, zijn college probeerde te geven in de grootste aula van de universiteit. Na afloop van het college - de goede man stopte altijd een kwartier te vroeg (als zijn zweet op was) zeiden de studenten - ging de docent niet naar de uitgang rechts, maar hij wandelde naar links, waar zich een kast bevond met een bijna identieke deur. De professor, steeds met het hoofd naar omlaag, opende de deur en liep nietsvermoedend de kast in. Hij is zeker vijf minuten in de kast gebleven, te beschaamd om er uit te komen. Natuurlijk waren alle studenten blijven zitten en de professor kreeg een staande ovatie toen hij buitenkwam.
Beschrijving
Een introverte professor opent na college niet de gangdeur, maar een kastdeur en loopt nietsvermoedend de kast in. Beschaamd blijft hij zeker vijf minuten in de kast. De studenten waren natuurlijk blijven zitten en geven een staande ovatie als hij uit de kast komt.
Bron
Frank Wouters: Waar gebeurd? Brussel 1991, p.51
Commentaar
ca. 1990
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20