Hoofdtekst
Cool
In het leger, waar dood, verwonding en vernieling vaak tastbare gegevens zijn, leeft diep respect voor mensen die het hoofd onder alle omstandigheden koel houden. Verhalen over zulke personen worden dan ook zorgvuldig gecultiveerd.
Het volgende verhaal gaat over een Canadese officier die les kreeg in schieten met telegeleide antitankraketten. Dit is niet alleen voor de vijand een gevaarlijk wapen. Ook de schutter heeft het er knap moeilijk mee. Het is van zwaar kaliber. Het wordt van de schouder af afgevuurd en moet langdurig begeleid worden via de afstandsbediening, maar ook zitten er allerlei elektronische verbindingen en mechanische trekhaken aan die wel eens onverwacht los kunnen springen en de schutter zelf verwonden. Gelukkig werd tijdens deze oefeningen het risico beperkt door met oefenprojectielen te werken.
Toen de bewuste officier, die bekend stond voor zijn koelbloedigheid, aan de beurt was, gebeurde het dat een trekhaak van de gyroscoop van het wapen losschoot, zich vasthaakte in een mondhoek van de schutter en diens wang openscheurde tot achter het rechteroor. Het bloed gutste uit zijn hoofd. Niettemin bleef de man ijzig kalm zijn projectiel begeleiden tot dit het doel trof, een proces dat ongeveer twintig seconden duurde. De schutter stond op en doordat zijn mond nu doorliep tot aan zijn oor was het moeilijk te zien of hij glimlachte wegens zijn succesvolle schot of dat hij grijnsde van de pijn. Hij groette de cursuschef en vroeg, voor zover dit verstaanbaar was, permissie om zich terug te trekken.
Hij werd onmiddellijk naar het hospitaal gevoerd. Daar had men er een hele klus aan om zijn wang opnieuw behoorlijk aan elkaar te naaien. Toch stond de officier 's anderendaags opnieuw op de schietstand. Toen werd er echter met scherp geschoten, wat natuurlijk nog veel gevaarlijker was. Daarom werd er voor deze klus een vrijwilliger gevraagd. De Canadese officier, het hoofd helemaal omzwachteld, meldde zich zonder aarzelen, wat op algemene bewondering van de anderen werd onthaald. De man vervulde zijn opdracht perfect en het wapen functioneerde naar behoren.
Het commentaar van de kalme schutter:
'Ik verkies het echte geschut, het is minder gevaarlijk.'
In het leger, waar dood, verwonding en vernieling vaak tastbare gegevens zijn, leeft diep respect voor mensen die het hoofd onder alle omstandigheden koel houden. Verhalen over zulke personen worden dan ook zorgvuldig gecultiveerd.
Het volgende verhaal gaat over een Canadese officier die les kreeg in schieten met telegeleide antitankraketten. Dit is niet alleen voor de vijand een gevaarlijk wapen. Ook de schutter heeft het er knap moeilijk mee. Het is van zwaar kaliber. Het wordt van de schouder af afgevuurd en moet langdurig begeleid worden via de afstandsbediening, maar ook zitten er allerlei elektronische verbindingen en mechanische trekhaken aan die wel eens onverwacht los kunnen springen en de schutter zelf verwonden. Gelukkig werd tijdens deze oefeningen het risico beperkt door met oefenprojectielen te werken.
Toen de bewuste officier, die bekend stond voor zijn koelbloedigheid, aan de beurt was, gebeurde het dat een trekhaak van de gyroscoop van het wapen losschoot, zich vasthaakte in een mondhoek van de schutter en diens wang openscheurde tot achter het rechteroor. Het bloed gutste uit zijn hoofd. Niettemin bleef de man ijzig kalm zijn projectiel begeleiden tot dit het doel trof, een proces dat ongeveer twintig seconden duurde. De schutter stond op en doordat zijn mond nu doorliep tot aan zijn oor was het moeilijk te zien of hij glimlachte wegens zijn succesvolle schot of dat hij grijnsde van de pijn. Hij groette de cursuschef en vroeg, voor zover dit verstaanbaar was, permissie om zich terug te trekken.
Hij werd onmiddellijk naar het hospitaal gevoerd. Daar had men er een hele klus aan om zijn wang opnieuw behoorlijk aan elkaar te naaien. Toch stond de officier 's anderendaags opnieuw op de schietstand. Toen werd er echter met scherp geschoten, wat natuurlijk nog veel gevaarlijker was. Daarom werd er voor deze klus een vrijwilliger gevraagd. De Canadese officier, het hoofd helemaal omzwachteld, meldde zich zonder aarzelen, wat op algemene bewondering van de anderen werd onthaald. De man vervulde zijn opdracht perfect en het wapen functioneerde naar behoren.
Het commentaar van de kalme schutter:
'Ik verkies het echte geschut, het is minder gevaarlijk.'
Beschrijving
Bij het schieten met telegeleide antitankraketten kan er wel eens iets losschieten waardoor de schutter gewond kan raken. Tijdens een les schiet een trekhaak van de gyroscoop van het wapen los en deze scheurt het gezicht van de schutter van zijn mond tot achter zijn oor open. Toch is de schutter de dag erna weer aanwezig. Nu is er een vrijwilliger nodig, om met scherp te schieten. De gewonde schutter biedt zich aan en alles verloopt perfect. Zijn commentaar is dat hij echt geschut verkiest, omdat dit minder gevaarlijk is.
Bron
Frank Wouters: Waar gebeurd? Brussel 1991, p.79-80
Commentaar
ca. 1990
Naam Locatie in Tekst
Canada 
Canada 
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20