Hoofdtekst
En e mèisje dat vrijdde ins mèt ene weerewouf, zónger 't te weiten natuurlik hé. En dów gingen ze 's aoves ins samen door e getske (wegeltje) wandelen, zèit dèi jóng opins: 'Wach ins effe, ich moot ins gaon pissen. Blijf mer stoon. Mer es er dèks ene zwarten hónd kumps, dan moos-te hem hie mene roëje maalplak (rode zakdoek), dan guusj-te hem dèi mer, dan deit er dich niks.' En zij huljt (houdt) zoë dèi roëje maalplak in heur han (handen) wèirent (terwijl) dta dèi jóng pissen waor, en dèi is good eweg, dów kump dao ene groëte zwarten hónd op heur âf; mer toen grómmelde dèi get en trok heur de maalplak uit de han, en waor eweg, want ee kosj heur niks doen. En toen er trugkeem hingen zoë de roëj vetze van dèi maalplak nog tusschen zijn tan (tanden).
Onderwerp
SINSAG 0823 - Das zerbissene Tuch. 
SINSAG 0823 - Das zerbissene Tuch. 
Beschrijving
Een jongen die 's avonds met zijn vriendin een wandeling maakte, zei plots: "Wacht eens, ik moet even gaan plassen. Mocht er ondertussen een zwarte hond op je afkomen, gooi dan mijn rode zakdoek naar zijn muil". Even later verscheen er inderdaad een zwarte hond, die de zakdoek uit de handen van het meisje trok. Toen de jongen terugkwam, stelde het meisje vast dat haar vriend de vezels van de zakdoek nog tussen zijn tanden had.
Bron
P. Knabben, Leuven, 1970
Commentaar
1.6 Weerwolven
limburgs (maasvallei)
K/II/263
fabulaat
Naam Locatie in Tekst
Kotem
Kotem