WACHT0335_0336_3805 - Terugkerende dode slaat op rolluiken om te bevestigen dat de hemel bestaat

Juul P. was aan het voorbidden en dat dondert dan in de kerk hè. En het was dan donker, het was herfst en het waaide buiten en daar was ene aan het vertellen: ja, daar was ergens in een huis ook een mens gestorven en die familie was ongelukkig. En toen hadden ze afgesproken vooraleer die man stierf. 'Als er een hemel bestaat, dat moet ge ons dan maar laten weten.' En die man was nog bij kennis en goed, die man stierf. En het was dan rouw, in het dorp in de kerk lieten ze de mis doen. En s' avonds toen ze van het bidden terugkwamen waren ze allemaal thuis en ze waren aan het vergaderen bijeen. En in een keer hoorden ze buiten een slag op de rolluiken en ze zeggen: 'Daar is iemand.' En ze gaan buiten kijken en daar was niks te zien. Die kwamen terug binnen: ja, wat zou dat toch zijn? Die konden daar niet uit wijs. Ja, nog wat gekald en gefezeld ondereen. Toen ging daar weer een slag af buiten. Zij direkt kijken, dat was weer op die rolluiken. Weer niks te zien. 'Jamaar', zegt de andere, 'nu gaan we ons hier toch achter de deur houden. Als het nu nog een keer voorvalt, dan heeft hij ons niet meer.' En een tijdje daarna nog een slag, ze deden die deur open juist toen die slag gevallen was wor. Niks te zien! De hond ingespannen, het jachtgeweer en alles en weg en toen daarna hebben ze niks meer gehoord. Dat was het teken geweest dat daar een hemel bestond.

De familieleden van een man die op sterven lag, hadden gezegd: "Als er een hemel bestaat, dan moet je ons dat maar laten weten". Toen de familieleden na de dood van de man terug waren van de gebedswake, hoorden ze iemand op de rolluiken tikken. Buiten was echter niemand te bespeuren. Hetzelfde gebeurde daarna nog tweemaal opnieuw. De dode had een teken gegeven waarmee hij wilde zeggen dat de hemel bestond.

W. Achten, Leuven, 1971

1.4 Luchtgeesten

midden-limburgs

a'

fabulaat

Wimmertingen    Wimmertingen