Hoofdtekst
En altijd hebben ze die naokómelingen ouch geschówd van hun. Die vrouluj, die naokómelingen. Want ich weit, ich kaom in Laonaken, ich bèn dertig jaor de huizer naogegangen veur kestuums te verkoupen hé, hie in de Maaskant, altijd zoë gereis, en dat waor 'n dochter van die heks woë ich van kalde, mer die luj waoren dao nog zoë schów veur dat ze verèkden. En dat waor e vröüke van Grumme, en dao kalde ich altijd zoë hiël Grumme mèt en zoë, enne, dat veulde zich neet vas op zene stool es die dochter van die heks dao waor. 'Dat is ouch ein', zag ze dan altijd, 'mer die hèit toch nog niks uitgestoken.'
Beschrijving
Een vrouwtje uit Opgrimbie was altijd bang wanneer de dochter van een heks bij haar op bezoek kwam. Het vrouwtje zei dan: "Dat is er ook één, maar die heeft nog niets uitgestoken!"
Bron
P. Knabben, Leuven, 1970
Commentaar
2.1 Heksen
limburgs (maasvallei)
O/XV/250d
fabulaat
Bandopname
Naam Locatie in Tekst
Opgrimbie 
Opgrimbie 
Plaats van Handelen
Opgrimbie
Opgrimbie