LDHAE0350_0351_31820

Mijn vaders moeder heeft het volgende meegemaakt in Nederename. Het is in 1869 gebeurd in de Puithoek. Het is echt gebeurd. In het jaar 1869 woonde in de Puithoekstraat een werkmansgezin: Voet. Er waren zes kinderen, vier ervan stierven, het één na het ander. Tot overmaat van ramp stierf de moeder ook. Op zekere dag ging de vader hout hakken om de kachel te doen branden. Maar zijn kapmes vond hij nergens. Als hij in huis kwam lag het op zijn tafel. „Dat heb ik daar niet gelegd", zei hij. Hij had nog een konijn en ging het voeren. Het kapmes lag bij zijn konijn. Ten einde raad ging hij om een sneetje brood ervoor en het konijn zat plots op zijn tafel. Dan ging hij hulp inroepen van de pastoor. Die kwam mee en bestadigde hetzelfde. Hij ging naar huis, nam zijn borstel en gewijd water en kwam terug. Ook de buren kwamen zien. Hij besproeide het huis en riep met luide stem : „Vertrek van hier, boze geest. Wees vermaledijd in het eeuwig vuur!" En aan ieder haartje van zijn hoofd hing er een zweetdruppel. Mijn grootmoeder is gaan kijken.

Bij een familie in Nederename stierven vier van de zes kinderen. Tot overmaat van ramp stierf de moeder ook. Toen de vader op een dag hout voor de kachel ging hakken, vond hij zijn mes nergens. Bij zijn thuiskomst trof hij het mes aan op de tafel, hoewel hij het daar niet had gelegd. De man ging zijn konijn voederen en zag zijn mes in het konijnenhok liggen. Even later ging hij weer naar binnen en zag het konijn op de tafel zitten. Uiteindelijk liet de man de pastoor komen om zijn huis met wijwater te besprenkelen. Nadat de geestelijke dat had gedaan, riep hij met luide stem: “Vertrek van hier, boze geest. Wees vermaledijd in het eeuwige vuur”. De geestelijke was helemaal bezweet.

L. D'haeze, Leuven, 1975

1.5 Plaaggeesten

oost-vlaams (zuiden)

165A

1869

fabulaat

Nederename    Nederename   

Nederename    Nederename