ACORN0217_0218_12213 - Van de visser die zijn belofte niet hield

’t Was e ki e visscher en je was an ’t visschen in de west. En ter kwaam amedekèèr e ferme bries op, e vliegenden orkoan. En nu nor üs, zovele of datten kostigde, ’t stormde tegen klikken en bergen. “Wê” zeit de schipper an zen ekepoage “joengers, da me toch thüs kosten geraken ‘k zoen ‘k weet nie wa doen! E grote kêese zoenk dragen no’t kapelletje van Brènienge”. ’t Wilde der omme doen, je liep binnen en j’a ze leven. Mo otten thüs was , je zaag op ze geld. “Wê” zeiten “onk ik e klintje kochtigden, ze go zie doar ook mee kontent zien.” Ei je kocht e klintje...Moar de joengen aat oal gezien en goord, je gieng zère no ’t kapelletje, je stak hem doar weg achter ’t beeldje. Os die schipper mê se kêesje afkwaam en ’t op den autoar zettede, zeit da joengetje met e fien stemmetje, “E j’ê pertangs e groten beloofd, e j’ê pertangs e stieve groten beloofd”.Die visscher verschoot hem dood, kèèk no oenze vrouwtje, je wierd blèèk van ’t verschot e je makte d’em dul:“Zwieg gie snotter” zeiten “’t is voe joen nie, ’t is voe je moeder”.

Een visser had tijdens een storm beloofd dat hij een grote kaars naar het kapelletje van Bredene zou brengen als hij veilig mocht thuiskomen. Toen de visser thuis was, besloot hij uit gierigheid toch maar een klein kaarsje te laten branden. Eén van de jongens die op het schip werkte en dus alles had gehoord, verborg zich achter een beeld in het kapelletje. Toen de visser een klein kaarsje in de kapel kwam zetten, sprak de grapjas met een fijn stemmetje: "En je had nochtans een hele grote beloofd". De visser schrok, maar zag even later wel dat hij voor de gek werd gehouden.

A. Cornelis, Gent, 1958

1.4 Luchtgeesten

west-vlaams (kust)

189

fabulaat

Bredene    Bredene   

Bredene    Bredene