Hoofdtekst
Up e keeje, ‘k goenk ik daor oeke, ‘n ’k las ik daor ezo, ’s naovens, oenke ezo moe waor’n espeeld, anke nie e wiste, ‘k goenk ik oltemets dao e bitje gaon zitt’n, dao up d’n bank, in ’t kapelletje. ‘k Keek ik dao. ’t Wos oltemets dank’ ik dao juuste goenk zitt’n, ezo, in de bank’n, up de bank’n ezo, en lez’n. En oenke ezo en Oenze Vaoder of drie elez’n add’n, ik goenk were voort. Mao die keeje, ‘k zat ik juuste, j’e dao nog binn’n ewist in ’t kapellege, zeker, juust vor de grielliej, je kut daor oek kniel’n, eneeje, up dien blok - en ik zat daor e lez’n. En ik waor’n dao bizieg mi dat ezo te bepeiz’n. En ’t wos tussch’n doenk’rn en klaor’n. En ik peisde in m’n eig’n: “En a j’ daorin zoe sniên, ezo, ‘k zegg’n, dat zoe toen bloên! ‘k Zegg’n, je zoe olgliek moet’n deugniet zien van mensch’n om dat te doen”! Ezo, joenges, ol zukke, gauw, en ‘k miek’n ik dao zelve e vertelliengsje daovan, in m’n eig’n, eneeje. En van, en van daorup ezo klaore te kiek’n, en ezo wel te bekiek’n, eneeje - ‘k bekeek ol de details, olleszins, ‘k wet’n dat nog goed, wi - en ezo stief te kiek’n, dat wos juuste lik of da dat naor kwam van mien. En, zo dank’ ik dat ezo zag komm’n, eneeje, ik in één vroenk up en uut da kapelletje, ol schreeuw’n, eneeje, naor uus, ol danke gev’n kuste’n, eneeje. Zo ,ja, mien groomoeder wunde meschien van dao vichtig meters - ‘k wet’n nie a ’t juuste vichtig meters zien, wi. Nu, mien Peter, en add’ iej mien or’n schreeuw’n; en iej peisde dat er etwien achter mien zat, eneeje, omda dat ol zo laote wos, eneeje - ja, ’t wos ol min of meer doenker, wi, nog nie hele, mao, gauw, min of meer; en ja, ‘k wos ik andersins nie benauwd, je zie dat gewend, eneeje, van te lande te zien, je makt daovan niet- ; nu, e komt iej but’n elop’n: “Wuk is’t, wuk is’t”, zegt’n, “ventje”? - ja, ‘k waor’n ik e gastje van e jaor of achte, eneeje - “Wuk is’t, wuk is ‘t, zegt’n, ventje”! En ke dust’n nie bacht’n mien kiek’n, wi. E wilde mien teg’oed’n, ja, voe mien te bevriên, en te zegg’n: “Kiek, ‘k zien ik ier Oenzenirtje nauwers. ’t Is ier niet, eneeje”. Maor ik e duste nieje, ‘k schruwelde derbiej, neeje - ja, ’t is oltied achter je moeder of je groomoeder, eneeje, bie wien da j’ biej wunt, ’t is ossan bie ’t vromens da j’ gaot, eneeje - ; zo, ik goenk toen; zo, ziej kalmeerde mien, eneeje, olier en oldao. “Ewel, zeg ze - ja, anke toen e bitje ekalmeerd wos -, ewel, wuk e j’ giej dao eigentlik edaon”? Ziej peisde dank’ ik daor etwot uutestok’n add’n, ziet; mao ‘k add’n ik dao niet’n edaon. En ‘k zegg’n: “’k En ik dao nietmedolle edaon, ‘k zegg’n, ‘k ên elez’n voe ’t Oenzenirtje, en , ‘k zegg’n, en ’t kwam ommekeeje nao mien”! En ja, dat wos van klaore te kiek’n, eneeje - ‘k wet’n ik nie an mien og’n eschimmerd ên, of wuk dat er dao gebeurd ed -; van dao klaore up te fixer’n, eneeje, van daorup te fixer’n; en toen tussch’n doenker’n en klaor’n zien, ezo, lik, e ja, ’t wos toen doenker in ’t kapelletje, wao da dat staot, juuste, ’t is dao nog t’n doenkerst’n, eneeje; ja, oe je e bitje van achter zit; en ’t is toen dao nog e keeje e kapelle in de kapelle, eneeje, plus toen nog e keeje ’t kapelletje van ’t Oenzenirtje zelve; zo, dat wos, dat wos dao min of meer ezo lik doenker, eneeje; en dat, eschimmerd zeker, en dat, van klaore te kiek’n, mien og’n etwao etrild ên, of ‘k wet’n nei wuk dat ‘r dap gebeurd ed, eneeje, e toegevienge, eneeje, gauw, lik da j’ oltemets anders zoe verschiet’n van etwot, da j’ peist dat er dao etwod is. Ewel, ja, a dat moet’n overtied zien, ze goeng’n zegg’n: “’t Wos daor e spook! ’t Wos daor e spook in de kapelle”!
Beschrijving
Een jongen ging op een avond bij de kapel in het Onze Lieve Heerkensbos bidden. De jongen vroeg zich stoutmoedig af of het Christusbeeld zou bloeden als men erin zou snijden en besefte tegelijkertijd wat voor een onmens men moest zijn om zoiets te doen. Op dat ogenblik leek het alsof het Christusbeeld dichterbij kwam. De jongen was zo erg geschrokken dat hij onmiddellijk opstond en schreeuwend naar huis rende.
Bron
M. Deschrijver, Gent, 1961
Commentaar
5. Sagen - Legenden
west-vlaams (poperinge en omstreken)
349
Kindertijd van de informant
memoraat
Naam Locatie in Tekst
Poperinge   
Plaats van Handelen
Onze Lieve Heerkensbos (Poperinge)   
