Hoofdtekst
De menschen woren toen vele lichtgeloviger dan nu. Ze zetten e keerse etwor up en ze dein ze brannen en dat wos toen e doodskeerse. De menschen geloofden dat ollemale en ze woren dor gepijnd van. ’t Zat dor e vint met e laken up zijn hoofd die de menschen benauwd makte. De dee die benauwd woren liepen weg, en de dee die geassereerd (stoutmoedig) woren, gingen er nor toe en gaven hem e rammelinge. Mijn grootmoeder zei oltijd: "Van e joeng mischge gon ze nooit zeggen dat z’e toveresse is, ’t is mor o je oed en versleten zijt dat j’e toveresse zijt." Oz’etwor èn hoend zagen met e keten achter zijn gat, ze zein dat ’t e waterduvel wos. ‘k Wos ik hele nachten up roete en ‘k èn ik nooit nieten gezien. O de joengens droef woren ze zein dat er e kwaden hand mee gemoeid wos. Ze gingen toen nor de paters om dat te doen belezen of ze gingen nor de paster of de koster achter e paasnagel dat ze toen oender de deure of in de wiege staken en ze kosten toen niet meer bij de wiege. ’t Woren vroeger vele zukke dingen mor ik geloofde dor niet an.
Beschrijving
Vroeger maakten de mensen elkaar bang door ergens een brandende kaars te zetten. Voorbijgangers zouden dan denken dat ze een doodskeers hadden gezien. Soms speelde een grapjas met een laken over zijn hoofd voor spook. Dappere mensen durfden de grapjas soms een afranseling te geven.
Bron
S. Top, Leuven, 1964
Commentaar
1.4 Luchtgeesten
west-vlaams (vrijbos)
26B
fabulaat
Naam Locatie in Tekst
Klerken 
Klerken 