JVENK0197_0197_10280 - Var.

In Luit op de kèr[k]hof spoêkden het. Dat höb ich mie vader en de moeder dèk hure vertèlle. Maa hiej woende e klei wiefke, hiej väör in e huuske, dat is now aafgebruoke, en dat hètde Knoerke en dat ging ’s nachs mèt z’n geiten oet in plaats van duor den daag - ouch enen abnormale flab zal ich maar zègge, - waor - en dan ging het op de kèrkhof mèt z’n geite. En keem dao get langs… ja, dan spoêkden het. Dat waas ’n deink wat waas neet bang, dat ging dörpen en dörpe duor mèt z’n geite, maa altied ’s nachs. Duor den daag sleep het. Ouch neet zjus, get te min, maa toch ging het oët. En de minse wuoren allemaol bang, dan spoekden het op de kèrkhof.

De mensen geloofden dat het op het kerkhof van Leut spookte. In Leut woonde een vreemde man die overdag sliep en iedere nacht met zijn geiten naar het kerkhof ging.

J. Venken, Leuven, 1968

1.4 Luchtgeesten

limburgs (maasvallei)

198 (2)

Ouders van de informant

fabulaat

Knoerke    Knoerke   

Meeswijk    Meeswijk   

Leut    Leut