Hoofdtekst
Vroeger, toen heb ik wel eens gehoord van zo een zakes. Daar was toen bij ons kortbij zo’nen ouwe mens, die vertelde daar soms eens van. Toen hadden ze eens ergens een paard, en dat zetten ze ’s avonds op de stal, natuurlijk hé, en ’s morgens dan was dat paard altijd heel bezweet, en nog, precies nog moe van den dag tevoren. En nu waren ze ook eens om raad geweest, zo bij ander lui, dat tegen gezegd, en toen zegden die: dat moest de MAAR zijn, die dat paard bereed. Jà, wat dat zjus was, dat weet ik ook niet, ook zeker een spook of zo, denk ik hé.PK: Jà. Zoeget toch. Maar toen wie is dat toen wijergegangen?)Jà, toen hebben ze wijwater gehangen en elke avond moesten ze dat paard daarmee besprenkelen, met e palmke, jà, en ze deden dat, en nooit niks meer aan dat paard gewaargeworden. Toch straf hé? Ge moet het maar geloven.
Beschrijving
Een man vertelde aan een kennis dat zijn paard 's ochtends altijd helemaal bezweet in de stal stond. "Dat is waarschijnlijk de maar die je paard komt berijden", antwoordde de andere. Daarop hing de man wijwater in de stal en besprenkelde het paard elke dag met het water door middel van een palmtakje. Sindsdien gebeurden er geen vreemde dingen meer met het paard.
Bron
P. Knabben, Leuven, 1970
Commentaar
1.5 Plaaggeesten
limburgs (maasvallei)
R/VI/472
fabulaat
Naam Locatie in Tekst
Rekem 
Rekem 