Hoofdtekst
Antsje Pitstra lei op har stjerbêd. Sy koe net ta stjerren komme. It wie net altyd like moai gong yn har leven. Doe ha se my der hinne roppen. Ik hie wol ris faker mei har praet.
Doe't ik dêr kaem, sieten alle glêzen/gerdinen ticht en der siet in grouwe swarte houn deun tsjin 'e glêzen oan. Ik hie fuort yn 'e rekken hwat dat bitsjutte.
Ik kaem by Antsje. Sy lei op bêd en wie deabinaud. Doe haw ik har by de beide hannen naem en ik haw it Onze Vader opsein. Doe kaem Antsje ta ynkear. Sy is rêstich woarn.
De houn wie de jouns al fier fuort by de poel. Dat hat de duvel west, dy hie 't forlern, dêrom gong er fuort.
Doe't ik dêr kaem, sieten alle glêzen/gerdinen ticht en der siet in grouwe swarte houn deun tsjin 'e glêzen oan. Ik hie fuort yn 'e rekken hwat dat bitsjutte.
Ik kaem by Antsje. Sy lei op bêd en wie deabinaud. Doe haw ik har by de beide hannen naem en ik haw it Onze Vader opsein. Doe kaem Antsje ta ynkear. Sy is rêstich woarn.
De houn wie de jouns al fier fuort by de poel. Dat hat de duvel west, dy hie 't forlern, dêrom gong er fuort.
Beschrijving
Een vrouw ligt op haar sterfbed, maar kan niet tot sterven komen. De verteller gaat naar haar toe en ziet een grote zwarte hond in de kamer zitten. De verteller bidt met de vrouw het Onze Vader. De vrouw komt tot inkeer en sterft rustig. De hond is verdwenen: dat was de duivel die de strijd verloren had.
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 41, verhaal 9 (archief Meertens Instituut)
Commentaar
19 mei 1966
Naam Overig in Tekst
Antsje Pitstra 
Antsje Pitstra 
Onze Vader
Onze Vader
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21