MDESC0113_0114_15077 - Tovenaar doet kind weerkeren

’t bWos ier in d’n tied e zeker’n schoemaoker, e noemde Miel Druant. En die Miel Druant wos oek bekend, ja, zogezeid toen voe toveraore, eneeje. En die Miel Druant dei ier up de mart, in d’n Café Casino, e kiend, die dao dood egaon wos, wereker’n. En da kiend liep oltied up d’n meur, ’t is te zegg’n: z’n schaoduwe, van da kiend. En, nateurlik, de menschen zelve waor’n daovan vreed ambeteerd, eneeje. En ’t ên d’r ton vele gaon kiek’n. En z’add’n vermoed’ns op dien Miel Druant. En op e keeje, die Miel Druant adde nogol de gewunte van, att’n zukke stess’n uutstak mi d’n een of d’n ander’n, van toen nog te gaon en t’elp’n, elp’n bekiek’n llik mi de toeschouwers, en ezo lik van verr’n an te grèt’n, eneeje, te grèt’n, zie j’ ‘t. En op e zeker keeje, dat ’n dat oek were, dat spil in gank stak, in die cafeej; En, deur ’t feit dan ze up nulder weeroed’n waor’n, dan ze vermoed’ns add’n up nem, lein ze gewiegd oender de zulle, zegg’n ze; ja, oender de zulle; ja, dat wos meschien etwoa derteg’n, eneeje, want ze kust’n daovor’n de zulle nie oentmets’n daovor’n en ol, mao ’t moet derteg’n ewist ên. En op e zeker moment, Miel wilde deure gaon. Mao Miel e kuste nie but’n. En z’ên Miel dao toen esleg’n; ze liet’n ’n eigentlik legg’n voe dood. E ja, toen, da gewiegd zeker but’n edaon, en nem weg etrokk’n. En, mao van mi dat ’n iej toen but’n wos, eneeje, en dat ’n daor ezo lei, ja, ‘k wet’n ik nie on ze kracht’n nog voorsvrocht’n of nieje, eneeje, wos dat weg. En dat e toen lik edaon ewist dao; ’t ed dat toen nooit niet’n meeje gebeurd.

SINSAG 0750 - Andere Zauberei.    SINSAG 0750 - Andere Zauberei.   

In een stad woonde een schoenmaker die bekend stond als tovenaar. Toen in een café op de markt een kind was gestorven, slaagde die tovenaar erin de schim van het kind weer tot leven te wekken, waardoor de mensen de schaduw van het kind steeds tegen de muren zagen op lopen. Op zekere dag was de tovenaar in het café. Men legde snel iets gewijds onder de dorpel van het café, zodat de tovenaar niet meer naar buiten kon. De tovenaar werd door de aanwezigen bont en blauw geslagen en voor dood achtergelaten.

M. Deschrijver, Gent, 1961

2.2 Tovenaars

west-vlaams (poperinge en omstreken)

234

fabulaat

Poperinge    Poperinge