Hoofdtekst
Vroeger aaj de kwoân hand bie kienders ook. On ze negen moanden oed woaren, woaren ze nog liek ’n pasgeboren kiend. De dokteur van Brugge zei ton: "Ik kun je nie helpen, je moe no de poaters goan”. De vrouwe zei: "’k Weten de weg nie”. "Je moet mo vragen”, zei de dokteur, "mo nie an ’n vrouwe”. De vrouwe was nog nie goed weg of ’t kwam dor ’n wuuf die riep: "’k Gonne kik meegoan, ‘k gonne kik meegoan”!
Da kiend is doadgegoan.
Da kiend is doadgegoan.
Beschrijving
Kinderen die door de kwade hand waren geraakt, zagen er op de leeftijd van negen maanden nog net als een pasgeboren kind uit. Een dokter uit Brugge gaf de moeder van zo'n kind de raad om naar de paters te gaan. Toen de vrouw zei dat ze de weg niet wist, had de dokter geantwoord: "Je moet de weg maar vragen, maar niet aan een vrouw!" Onderweg kwam de vrouw een vrouw tegen, die riep: "Ik zal meegaan, ik zal meegaan!"
Het kind van de arme vrouw is gestorven.
Het kind van de arme vrouw is gestorven.
Bron
C. Dewaele, Leuven, 1967
Commentaar
2.1 Heksen
west-vlaams (oostkust)
290
fabulaat
Naam Locatie in Tekst
Knokke   
