HVERH0123_0123_32703

Ons Liesbetke was gevallen toen we op de konijnepijp woonden in ’t planken huiske. Angelik van de Star (wijk van Beveren-Waas), die kolen bracht, zee: ga noar Merksem. Die zijn maske was ook gevallen en da was doar genezen en ik ging ook noar Merksem, moar ze deden heur kwaa aon en z’is nie genezen. Da was in een kelderkeuken, en ’t volk stroomde doar binnen en doar kwam zelfs ne schipper en die was verliefd op een maske en die kwamen doar allebei. Ik ging doar alleen heene in ’t begin, want ’t kind kon alleen mee krukken goan. En as ik terugkwam, ’s aves, dan kost ze goan, moar toen ik noartoe ging, kost ze niemiër goan. Ik most elke maand teruggoan. Lenie Mallon ging mee en ze zei: “Roos, ‘k geloof da mens nie da’s een heks, en ze mocht niemiër meegoan want die geloofde doar nie in. Op ne keer most z’is meegona en ginter kost ze goan. Ik most alleen een keeske branden in ’t schaaltje van een schoensmeerdooske en voor da dozeke moest ik ’n madolleke leggen. Op da keerske had ze een streepke gezet en tot doar most het branden. En uit ’t keesroet las ze dan wat ze moest doen. En ’s nachts om 11 uur begost precies een zwaar peerd voorbij de deur te lopen, moar der was niets te zien. Op nen avond kost ik niemiër en ‘k zee tegen Peer: blijft gij erbij. Om 12 uur kwam ik er terug bij en ’t kind ronkte gelijk een gezond, moar ‘k vond dag geene gezonde ronk. Om 5 uur 30 zette ze heur recht en begost rond te zien. “Woar ziede noar? Lisbetteke”, vroeg ik. “Nergens noar, moe” zee ze en toen legde ze heur neer en was gepasseerd. Pastoor Dewulf heetes komen aflezen mee Regieneke van Puymbroeck (vriendinneke). Onder den drempel legden ze dan paasnagels en de paster zee: nau kan ze niemiër binnen en ineëns hoorde we ne klop onder de kas. En da’s allemoal echt gebeurd zene, wa zou ‘k der na van hebbe om zo’n dinge te verzinnen. Hier in de streek weten de mensen da ook zenne.

SINSAG 0580 - Andere Hexenkünste    SINSAG 0580 - Andere Hexenkünste   

Een moeder wiens dochter was gevallen, ging op aanraden van een vriend naar Merksem. Daar woonde een genezeres die haar klanten in een kelderkamertje ontving. De moeder moest iedere maand naar die genezeres gaan. Wanneer ze terugkwam, kon haar dochtertje lopen, maar tegen dat de maand om was, kon het kind weer niet meer lopen. De moeder moest een kaarsje branden in het schaaltje van een schoensmeerdoosje en ze moest een medaille vóór dat doosje leggen. Het kaarsje moest tot op een bepaalde plaats opbranden. Uit het roet las de genezeres dan af wat het kind moest doen. ’s Avonds om elf uur hoorde de moeder een geluid alsof er een zwaar paard voorbijliep, maar er was niets te zien. Op een ochtend werd de dochter rond halfzes wakker. Ze ging rechtop zitten en leek naar iets te kijken. Toen haar moeder vroeg waar ze naar keek, antwoordde het meisje: “Ik kijk nergens naar”. Men liet de pastoor komen om het meisje te overlezen. De geestelijke legde paasnagels onder de drempel en zei: “Nu kan ze niet meer binnen”. Het volgende ogenblik hoorde men geklop onder de kast.

H. Verherstraeten, Leuven, 1970

2.1 Heksen

oost-vlaams (noordelijk waasland)

195

memoraat

Kallo    Kallo   

Merksem    Merksem