CJ004618

Doe't Sytse van der Hoek stoarn wie, naeide mem oan it kessensloopke, dat er meikrige yn 'e kiste. Omt der net in skjirre by de hân wie, biet mem de tried ôf. Doe sei de buorfrou: "Dit is net bêst, al dyn tosken rekkest kwyt." It is ek útkaem. Stadichoan rekke se tosken kwyt en in pine yn 'e mûle, dat se útstien hat! Letter hat se it restant der útskuorre litten.
Mem die sok wurk faek as der guon forstoarn wienen.
Sy kamde de liken ek it hier út. Mar dy kaem kom mei yn 'e kiste. Hwant as letter ien syn hier mei dy kaem útkamde, foel it hier allegear út.

Toen Sytse van der Hoek gestorven was, naaide de moeder van de vertelster het kussensloopje dat hij meekreeg in zijn kist. Omdat ze geen schaar bij de hand had, beet haar moeder de draad af. De buurvrouw voorspelde dat ze nu al haar tanden zou verliezen. Dat is uitgekomen.
Haar moeder kamde ook het haar van de lijken, maar de kam ging altijd mee in de kist. Want als iemand later zijn haar met die kam kamde, viel het allemaal uit.

Collectie Jaarsma, verslag 46, verhaal 18

8 juni 1966

Sytse van der Hoek    Sytse van der Hoek   

2013-03-01 14:46:21