Hoofdtekst
Heit fortelde:
Der wenne in faem by in boer. It wie in feardige faem mei in pear goeije hannen oan 't liif, dat de boer wie wiis mei har. Twa jier hat se dêr tsjinne. Se hiet fan Jantsje en krige forkearing mei in sikere Jan. Snein-to-jouns om 'e fjirtsjin dagen kom er by har en dan sieten se togearre yn 't achterhûs. Mar hy fornaem hwat fremds oan har. Op in stuit gong der hwat by har wei wylst er by har siet. En dan siet se dêr op 'e stoel as in sâltsek. Alle wêzen wie der totael út - it wie noait liker as wie 't in lyk, sa siet se dêr dan.
Nei in goed ûre kom der hwat ta it gat fan 'e groppe yn. Krekt as in klobbe miggen. Dat kom op Jantsje ta en gong har ta de mûle yn. Sy hapte en it leven wie wer yn har.
It wie in nachtmerje. Hja wie der yn dy ûre op út west om oare minsken to pleagjen.
Twa kear woarde de feint dat gewaer. Doe sei er 't tsjin 'e boer. Hy praette mei de boer ôf, hy soe de boer warskôgje, hwannear't de geast der wer út gong wie.
De tredde kear gebeurde 't wer. Doe rôp er de boer. Dy kom der by en seach, dat it sa wie lyk as Jan sei. De boer woe de stoel forsette, dêr't se op siet, mar Jan sei: "Doch dat net, hwant dan stjert se opslach." Doe sei de boer: "Ik wyt nou genôch", en hy gong út 'e stâl wei.
Jan wachte salang oant Jantsje werom wie.
Doe hat er 't útmakke.
De oare moarns woarde Jantsje net roppen foar it melken lyk as oars. Mei thétiid rôppen se har. Doe hat de boer har dienjown. Hy sei: "Guon dy't oan 'e duvel forkocht binne, kin ik hjir net brûke. Dû bist in nachtmerje."
Jantsje skriemde tige, mar 't joech har neat. Sy krige noch seis wiken lean útbitelle en koe opdonderje.
Der wenne in faem by in boer. It wie in feardige faem mei in pear goeije hannen oan 't liif, dat de boer wie wiis mei har. Twa jier hat se dêr tsjinne. Se hiet fan Jantsje en krige forkearing mei in sikere Jan. Snein-to-jouns om 'e fjirtsjin dagen kom er by har en dan sieten se togearre yn 't achterhûs. Mar hy fornaem hwat fremds oan har. Op in stuit gong der hwat by har wei wylst er by har siet. En dan siet se dêr op 'e stoel as in sâltsek. Alle wêzen wie der totael út - it wie noait liker as wie 't in lyk, sa siet se dêr dan.
Nei in goed ûre kom der hwat ta it gat fan 'e groppe yn. Krekt as in klobbe miggen. Dat kom op Jantsje ta en gong har ta de mûle yn. Sy hapte en it leven wie wer yn har.
It wie in nachtmerje. Hja wie der yn dy ûre op út west om oare minsken to pleagjen.
Twa kear woarde de feint dat gewaer. Doe sei er 't tsjin 'e boer. Hy praette mei de boer ôf, hy soe de boer warskôgje, hwannear't de geast der wer út gong wie.
De tredde kear gebeurde 't wer. Doe rôp er de boer. Dy kom der by en seach, dat it sa wie lyk as Jan sei. De boer woe de stoel forsette, dêr't se op siet, mar Jan sei: "Doch dat net, hwant dan stjert se opslach." Doe sei de boer: "Ik wyt nou genôch", en hy gong út 'e stâl wei.
Jan wachte salang oant Jantsje werom wie.
Doe hat er 't útmakke.
De oare moarns woarde Jantsje net roppen foar it melken lyk as oars. Mei thétiid rôppen se har. Doe hat de boer har dienjown. Hy sei: "Guon dy't oan 'e duvel forkocht binne, kin ik hjir net brûke. Dû bist in nachtmerje."
Jantsje skriemde tige, mar 't joech har neat. Sy krige noch seis wiken lean útbitelle en koe opdonderje.
Onderwerp
SINSAG 0591 - Die Seele der Hexe verlässt den Körper in Tiergestalt (als Lichtlein)
SINSAG 0591 - Die Seele der Hexe verlässt den Körper in Tiergestalt (als Lichtlein)
Beschrijving
De vader van de verteller vertelde eens over een meisje die bij een boer diende. Ze kreeg verkering en als ze met haar verloofde 's avonds in het achterhuis zat, ging er opeens iets bij haar weg en dan werd ze lijkbleek. Na een uur kwam er iets door een gootgat heen dat op een zwerm muggen leek. Die gingen door haar mond naar binnen. Ze was een nachtmerrie en ze was erop uit geweest om andere mensen te plagen. Toen het voor de derde keer gebeurde, vertelde de verloofde het aan de boer en ze werd ontslagen.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 49, verhaal 4
Commentaar
14 juni [1966]
Begegnung mit Mahr.
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21