Hoofdtekst
’t Was dor ’n boer en je kost nooit kèèrnen. Da was de schuld van ’n vromens die oltied met haken en ogen leurde. De boer zei: "’t Is koud, warm je’n bitje, je moet dichte krupen”. En de boer lei an (het vuur aanwakkeren) en da ze moest verbranden. De boerin lei heur trouwrienk oender de stoel van de toveresse en de boer lei oltied meer an. De toveresse zei: "Pakt da weg”, want deur die trouwrienk kost ze nie mè van heur stoel, want dat is iets gewieds. Ip voorwaarde dat ze beloofdege dat de boer ipnieuw zoe kunnen kèèrnen, nam de boerinne den trouwrienk weg en ze kost weggoan.
Beschrijving
Een boer kon geen boter meer karnen door toedoen van een toveres die met haken en ogen kwam leuren. Op een dag nodigde de boer de toveres uit om zich bij het vuur te komen warmen. De boer liet de kachel alsmaar heter en heter worden en de boerin legde een trouwring onder de stoel van de toveres, waardoor ze niet kon opstaan. Men nam de trouwring pas weg nadat de toveres had beloofd dat ze de boer weer boter zou laten karnen.
Bron
C. Dewaele, Leuven, 1967
Commentaar
2.1 Heksen
west-vlaams (oostkust)
376
fabulaat
Naam Locatie in Tekst
Houtave   
