Hoofdtekst
Mijne minsch, dèi waor van Stein vandan hè, van ’t Holles hè, van Holland hé. Jà, en dèi kaom hie vrijen dan hè, wie ich nog jóngk waor hè, en dat waor enen Hollänjer, dèi waor van, van Meers, aan de Maas, dao, tegeneuver Geneuth dao, waor dèi van dan, gemeinte Stein. En jao, en dan keem dèi hie dan, en sómss ’s zóndesaoves (zondagavonds) ging er hèivers, en dan ging dèi zoë in Elsloo euver ’t kerker (kerkhof) zoë op Meers aan. En dan haw dèi ins op enen avond, dèi haw nog noëts nerges niks gezeen, dèi lachde-n altijd es veer zoëget vertèlden hè, "zeet geer gek" en zoë en toen ging dèi ins op enen aovend euver ’t kèrkef (kerkhof) óm ’n oor of tiën-èlf, en langs de kèrk door, euver de kèrkef heer, en zoë op Meers aan, hé. En dao ging ’n witte juffrouw. Allé, die haw get wit-s umhangen. En dèi ging door!! Noëts miër euver de kèrkef gegangen g’had, veur trug te goon, jà, door den dâg… mer neet miër mèt den aovend. Want dat waor kortbij hé, dan leep er euver de kèrkhef heer (heen) hé, en toen leep ein witte gedaante, dat hèit er gezag. Dat toch get bestangen hèit!… Dao hèit toch veul bestangen vreuger!
Onderwerp
SINSAG 0310F   
Beschrijving
Een man uit Meers die zijn vriendin in België was gaan opzoeken, wandelde op zondagavond terug naar huis langs het kerkhof. Op een avond zag de man op het kerkhof een witte juffrouw lopen. Sindsdien durfde de man 's nachts niet meer op het kerkhof te komen.
Bron
P. Knabben, Leuven, 1970
Commentaar
1.4 Luchtgeesten
limburgs (maasvallei)
N/II/517
fabulaat
Bandopname
Naam Locatie in Tekst
Neerharen   
Plaats van Handelen
Meers   
België   
