Hoofdtekst
‘k En ze zels nog oren vertellen ier an de Moere Schorre - ja ’t stoeg doa mor ’n üzetje of drieë, zoje lèège üzetjes, ewêl ze stoan der nog. Wêl o je gie ’s nachs doste adoa goan da vromêns liep toa voo je. E je mog gie doa zien woa da je wolde, ze was zie doar were bie je, da was nie gelooflik en ’t was zichtboar ee. Ewâl ‘k ên ’t zelve meegemakt, ik ê me broere o’me no Berrieks giengen, ’s nachs te twoalven. Ze was zie doa were en o’me werekèèrden zi, ze stoeg zie doar ook. En aalsan geklid in ’t zwart, gin oanzichte zien ee, ’t was lik e soorete nunne da’se geklid was. E me broere zeg: “Z’is zie doar were, peis je”. En ‘k zeggen: “’k Gon der nie mi van klappen ik gon voort”. En da’s ton joaren geleen, ‘k zeggen tegen me voader ê me moeder: “Ik goan adoa nie mi wi, ‘k ên ze doa were gezien.” En me moeder zeg: “Je ziet e truntekoese”. ‘k Zeggen: “’k Zien bie lange gin truntekoese”. Nu m’oorden da ton zeggen van ander mênschen ook, verstoait? E je kos gie da vromêns, je kost d’r noois bieblüven, ze was zie amèdekèè voort. Wanne van de Moere was da.
Beschrijving
Twee mannen die 's nachts op pad waren, zagen om middernacht altijd een non die in het zwart gekleed was. Men kon de gedaante nooit inhalen.
Bron
A. Cornelis, Gent, 1958
Commentaar
2.1 Heksen
west-vlaams (kust)
41
memoraat
Naam Locatie in Tekst
Knokke   
