Hoofdtekst
Als reactie op een oproepje uit "Het Beste" van oktober '98 voor een sterk verhaal: Dit verhaal is ooit op tv vertoond bij zo'n programma als "onverklaarbare mysteries". Het schijnt waargebeurd te zijn.
Er was een huis ergens midden in een bos, waar drie gelovige mensen woonden; vader, moeder en een dochter. Langs de deur van het huis hing een kruis (Andreaskruis) als symbool tegen duivels, geesten, en ander onraad. Die konden dan het huis niet in. De ouders van het meisje gingen een avond weg, en zeiden nog nadrukkelijk tegen haar dat ze voor NIEMAND de deur open mocht doen. De ouders vonden het namelijk nogal erg om hun dochter alleen thuis te laten, zo midden in een groot bos.
De dochter was blij dat ze weg waren, want haar geheime vriend kon dan eindelijk langskomen. Totdat hij zou komen sloot ze alle ramen en deuren. Ze was niet écht bang, want het kruis bij de deur zou haar toch beschermen. Opeens hoorde ze een angstige gil ergens buiten. Ze ging kijken wat er aan de hand was en liep het bos in. Haar rode rok werd smerig en ze had meteen spijt, want hoe moest ze dat verklaren aan haar ouders; ze mocht immers het huis niet uit.
Ze hoorde vlak langs haar geritsel in de struiken en keek opzij, en zag hoe een weerwolf op haar af kwam rennen. Doodsbang rende ze naar huis. De weerwolf haalde haar bijna in, scheurde met zijn bek een stuk uit de rok. Net op tijd kwam ze bij het huis waar ze veilig zou zijn als ze voorbij het kruis was. Ze sloeg de deur dicht en vergrendelde deze. De weerwolf droop af. Eenmaal enigzins gekalmeerd kleedde ze zich om. Even later klopte haar vriend aan. Ze vertelde haar verhaal. Hij geloofde er niks van en bulderde van het lachen. En wat zag ze? Tussen zijn tanden zag ze een stukje van haar rode rok....ze schrok zich dood.
Hoe het verhaal afliep hebben ze niet vertoond.
(Binnengekomen bij Theo Meder per post op 5-10-1998)
Er was een huis ergens midden in een bos, waar drie gelovige mensen woonden; vader, moeder en een dochter. Langs de deur van het huis hing een kruis (Andreaskruis) als symbool tegen duivels, geesten, en ander onraad. Die konden dan het huis niet in. De ouders van het meisje gingen een avond weg, en zeiden nog nadrukkelijk tegen haar dat ze voor NIEMAND de deur open mocht doen. De ouders vonden het namelijk nogal erg om hun dochter alleen thuis te laten, zo midden in een groot bos.
De dochter was blij dat ze weg waren, want haar geheime vriend kon dan eindelijk langskomen. Totdat hij zou komen sloot ze alle ramen en deuren. Ze was niet écht bang, want het kruis bij de deur zou haar toch beschermen. Opeens hoorde ze een angstige gil ergens buiten. Ze ging kijken wat er aan de hand was en liep het bos in. Haar rode rok werd smerig en ze had meteen spijt, want hoe moest ze dat verklaren aan haar ouders; ze mocht immers het huis niet uit.
Ze hoorde vlak langs haar geritsel in de struiken en keek opzij, en zag hoe een weerwolf op haar af kwam rennen. Doodsbang rende ze naar huis. De weerwolf haalde haar bijna in, scheurde met zijn bek een stuk uit de rok. Net op tijd kwam ze bij het huis waar ze veilig zou zijn als ze voorbij het kruis was. Ze sloeg de deur dicht en vergrendelde deze. De weerwolf droop af. Eenmaal enigzins gekalmeerd kleedde ze zich om. Even later klopte haar vriend aan. Ze vertelde haar verhaal. Hij geloofde er niks van en bulderde van het lachen. En wat zag ze? Tussen zijn tanden zag ze een stukje van haar rode rok....ze schrok zich dood.
Hoe het verhaal afliep hebben ze niet vertoond.
(Binnengekomen bij Theo Meder per post op 5-10-1998)
Onderwerp
SINSAG 0823 - Das zerbissene Tuch. 
SINSAG 0823 - Das zerbissene Tuch. 
Beschrijving
Een vader, moeder en dochter wonen afgelegen in een bos en hebben op het huis een kruis hangen tegen kwade geesten. Als de ouders op een avond weggaan, geven zij de dochter opdracht het huis niet te verlaten en ramen en deuren te vergrendelen. De dochter doet dit, maar wacht eigenlijk op haar vriend. Dan hoort ze buiten een gil en kijkt ze rond. Ze ziet een weerwolf op haar afkomen en rent naar binnen. Het kruis redt haar, maar de weerwolf scheurt wel een stukje van haar rok af. Als haar vriend komt, lacht hij alleen maar om het verhaal. Het meisje ziet echter dat er een stukje van haar rok in zijn mond zit.
Bron
brief aan Theo Meder, d.d. 4-10-1998.
Commentaar
4 oktober 1998
Das zerbissene Tuch
Naam Overig in Tekst
Het Beste
Het Beste
Andreaskruis
Andreaskruis
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:22