Hoofdtekst
Doe't myn âldste broer noch sa'n jonkje wie, woarde er siik. Hy wie bitsjoend. Mem gong nei de duvelbander ta. Dy joech guod mei.
"Der komt jo aenst hwat tomjitte", sei de duvelbander. Mem hie 't jonkje yn 'e skelk. Berneweinen wienen der doe noch net. Fan Hurdegaryp roan mem de Foksegatten del wer op hûs ta. Achter in boereplaets sieten katten. Mem hâldde it jonkje stiif yn 'e skelk. Doe kommen der wol tolve katten by har. Mar de duvelbander hie sein: "Jo ha de medesinen by jo, sy dogge it bern neat."
Mem kom sûnder ûngemakken thús en Jan wie samar wer better. De tsjoenster, dat wie datselde âld-wiif, dat by ús kom om in kopfol wetter.
"Der komt jo aenst hwat tomjitte", sei de duvelbander. Mem hie 't jonkje yn 'e skelk. Berneweinen wienen der doe noch net. Fan Hurdegaryp roan mem de Foksegatten del wer op hûs ta. Achter in boereplaets sieten katten. Mem hâldde it jonkje stiif yn 'e skelk. Doe kommen der wol tolve katten by har. Mar de duvelbander hie sein: "Jo ha de medesinen by jo, sy dogge it bern neat."
Mem kom sûnder ûngemakken thús en Jan wie samar wer better. De tsjoenster, dat wie datselde âld-wiif, dat by ús kom om in kopfol wetter.
Beschrijving
Toen Jan, de oudste broer van de verteller nog jong was, werd hij ziek. Hij was betoverd. Zijn moeder ging naar de duivelbanner. Die gaf een goedje mee. Hij zei: 'er komt je straks iemand tegemoet'. Onderweg naar huis kwamen bij een boerderij twaalf katten op haar af. Ze kwam zonder ongelukken thuis en Jan werd weer beter. De heks was hetzelfde oud wijf dat bij hen kwam voor water.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 49, verhaal 17
Commentaar
14 juni [1966]
Naam Overig in Tekst
Jan de Boer 
Jan de Boer 
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21