FVANI0046_0046_29545 - X en Y van het klooster

Naaren en Leander van het kloosterIn het klooster woonden er twee oude mannen, Naaren en Leander, en die werden zo een beetje beschouwd als toveraars. Maar ja, oude mensen werden snel bekeken als oude mensen. Maar Naren had zo van die lange nagels… Wij als kinderen vonden het fijn om de oude mannen te plagen, hé. Goh, op den Briel zat er in die tijd toch nogal wat bijeen: plaaggeesten! En Leander, dat was geen kindervriend. Maar Naaren wel. Die laatste dat was nogal ne rare vogel. Die was van betere afkomst (hij rookte sigaren en was altijd proper gekleed), maar wel verarmde… Want het klooster had toen een boerderij waar die oude mannetjes een beetje hielpen. Maar Naaren wou niet: je kan je voorstellen dat die nonnekes niet tevreden waren. Ja, Naren dat was zo wat een filosoof! Maar goed, wij als kinderen wisten dat Naaren kon “aflezen”. En Naaren was nogal een kindervriend ( er bestaat zelfs een rijmpje over hem: “Naaren mag ik mee varen uit ’t klooster…”). En wij gingen dan naar Naren. En ge weet dat er toen nog overal wat stro op de grond lag. En hij nam een strootje van op de grond en legde dat bijvoorbeeld op het wratje op een vinger. Hij las dat dan ook af. En moest je dat strootje over je hoofd gooien: je wierp dan zogezegd die wrat ook mee. Maar dat hielp natuurlijk allemaal niets, hé. Maar wij als kind vonden dat leuk.

In het klooster woonden twee oude mannen over wie men vertelde dat ze konden toveren. Eén van die mannen had bijzonder lange nagels. Omdat die man niet wilde helpen bij het werk op de boerderij van de zusters, waren deze laatsten ontstemd. De man kon echter wel wratten overlezen. Als er een kind met wratten bij hem kwam, legde hij een strootje op de wrat en overlas de plaats. Daarna moest het kind het strootje over zijn hoofd gooien. Die remedie hielp natuurlijk helemaal niet.

F. Van Impe, Leuven, 2002

2.2 Tovenaars

oost-vlaams (aalst en omgeving)

135

fabulaat

Aalst    Aalst