Hoofdtekst
Mê moeder vertelde mich: "Dao was ’t er iêne die ging vrijen. In da huis woênden ’t er twiê maskes; die boerden en ze zeeën dat da heksen waren. Mar hê kon nie geluêven da zê lief een heks was. Ze zeeën hum: "Ge moet ze ne kus geven en dan nao huis komen."’s Mörgens vruêg reed’em ’t er mee zê pjeid hinnen (’t was ne soldaot). Toen’em terugkwam langs groête bossen, werd’em op een bepaolde plak gevolgd deur ne groête zwêtte hond mee groête staaroêgen. De volgende kiêr wiêr ’t zelfde. Hê viel van zê zelven van schrik, mar hê kon nog altêd nei geluêven da zê lief een heks was. De volgende kiêr ging zênne kameraod mee te pjeid en mee e geweer. Hê bleef buiten wachten. Saomen kwamen ze wiêr terug en op dezelfde plak in de bos kwamen ze dieê hond tegen. Dieê kameraod pakt zê geweer en schiet in de voet van diên hond. ’s Anderendaogs lag ’t maske in bed mee ne kogel in heure voet. Toen wist’em da ze een heks was en hê kwam ’t er ne mieê.
Onderwerp
SINSAG 0640 - Hexentier verwundet: Frau zeigt am folgenden Tag Malzeichen.
  
Beschrijving
Een jongeman had een relatie met een meisje over wie men vertelde dat het een heks was. Wanneer de jongen zijn vriendin was gaan opzoeken, kwam hij op de terugweg altijd een grote zwarte hond tegen. Op een dag schoot een vriend van de jongen de hond in de poot. De volgende dag lag het meisje in bed met een kogel in haar voet. Sindsdien is de jongen zijn vriendin nooit meer gaan opzoeken.
Bron
C. Ooms, Leuven, 1968
Commentaar
2.1 Heksen
limburgs (beringen en omstreken)
346
fabulaat
Naam Locatie in Tekst
Beverlo   
