Hoofdtekst
Mien voader’s ne kozijn weunde over de Wante. Je weefde lijk of dat overtied de geweunte was. Vroeger had de ziekte doa nog gewist en ol de minsen giengen dood. Ne keer zat voader’s ne kozijn te weven tot den twoolven. Olmetnekeer gienk de lucht dood. Je stak ne were an mo geen advance. Je peizde dat er geen olie ne meer in was, mo je was nog vul. ’s Anderendaags kwamen de geburen ollemolle kieken ten twoolven. De lucht gienk were dood. Eerst was er lijk ne roaren skien rond de lampe. Ton gienk ze dood. Ze hèn ton de kappe van ‘thus ofgepakt omdat ze wisten dat ’t spookte. Ze voenden er een beuzeke met leren geld in. Het woaren de eigenoars ervan die were keerden. Oet dat beuzeke weg was en de kappe (dak) nieuw, gienk de lucht nooit meer dood.
Onderwerp
SINSAG 0401 - Der verborgene Schatz.   
Beschrijving
Een man had de gewoonte om tot middernacht te weven bij het licht van een olielamp. Op zeker ogenblik doofde het licht altijd, hoewel er nog voldoende olie in de lamp was. Onder het dak van het huis vond men een geldbeugel. Toen men het geld had gevonden en het dak van het huis had vernieuwd, ging de lamp niet meer uit. Het waren de vroegere eigenaars geweest, die kwamen spoken.
Bron
R. Callens, Leuven, 1968
Commentaar
1.4 Luchtgeesten
west-vlaams (tielt en izegem)
162
fabulaat
Naam Locatie in Tekst
Oostrozebeke   
