Hoofdtekst
Fin van ’t groêt kloêster dat woênden aan de wal woe Thei Hermans woênde. Dat zag dèk: "Moder is deze nach biej mich gewaes." Dat zag het den ’s mörges. Ich zèg: "Maa Fin, det kan toch neet." "Jaja, ze is biej mich gewaes, estebleef. Det en det haet zo gezag."
Onderwerp
SINSAG 0450 - Andere Tote spuken.   
Beschrijving
Fin beweerde dat haar overleden moeder 's nachts aan haar was verschenen. De mensen rondom haar geloofden dat niet.
Bron
J. Venken, Leuven, 1968
Commentaar
1.4 Luchtgeesten
limburgs (maasvallei)
162
fabulaat
Naam Overig in Tekst
Fin   
Naam Locatie in Tekst
Maaseik   
