Hoofdtekst
Langs de steenweg Woesten-Poperinge, dicht bij de kerk, is er een park, genoemd “Warande”.
Men zegt dat daar over tijd van jaren een kasteel bestond, omringd door een mote (water). Het kasteel had den naam behekst en bespookt te zijn en geraakte niet meer bewoond, niemand wilde het pachten of kopen.De legende vertelt dat de eigenaar akkoord sloeg met een jong menage: ze mochten er gratis voor niets wonen. Dat was niet uit sympathie, maar de eigenaar dacht alzo dat, indien het kasteel enige jaren zou bewoond worden, er niets zou gebeuren, en dat zo het gedacht van geesten die werekeren zou verdwijnen. Het was dus om een meerwaarde aan zijn kasteel te geven, dat hij dit edelmoedig aanbod deed.
De jonge trouwers waren blij voor niets te mogen wonen in een kasteel, ’t was een droom. Wanneer men hen vroeg: “Zijt ge niet benauwd? Hoort ge niet ’s nachts?”, dan begonnen ze zelf te lachen met de spoken: “Wij geloven daar niet aan. ’t Is goed voor oude wijfs, die aan zulke trijfels geloof hechten.”De eigenaar was tevreden. De geesten keerden niet meer weer en hij verhoopte dat die legende ging verdwijnen, achterblijven en dat wel een nieuwe eigenaar zou gevonden worden.Op een nacht nochtans daverden deuren en vensters. Was het de wind? een orkaan?De eerste die begon te vrezen was de vrouw: “Hebt gij dat gerucht gehoord?” “Neen, ’t zijn trunten, ’t is de wind. Niemand zal hier inbreken, we hebben niets.”
“Jamaar, ’t spook, ge weet wel, die witte dame, waarvan ze spreken.”“Steek dat uit uw hoofd. Ik zal mijn lanteern pakken en den toer doen.”
Zo gezeid, zo gedaan. Hij ging rond, boven en beneden. Ondertussen was er ergens een deur toegeslagen en hij had zelf verschoten. Almeteens slaakte hij een gil en liet van schrik zijn lanteern vallen. Wat had hij gezien? Een vrouw in ’t wit. Ja, het spook, de geest van de oude kasteeldame, die weerkeerde. Het sloeg in zijn benen, hij kon niet voort. Hij had werkelijk een witte gedaante gezien: ... zijn eigen vrouw, die haar bed verlaten had en rondliep!
Men zegt dat daar over tijd van jaren een kasteel bestond, omringd door een mote (water). Het kasteel had den naam behekst en bespookt te zijn en geraakte niet meer bewoond, niemand wilde het pachten of kopen.De legende vertelt dat de eigenaar akkoord sloeg met een jong menage: ze mochten er gratis voor niets wonen. Dat was niet uit sympathie, maar de eigenaar dacht alzo dat, indien het kasteel enige jaren zou bewoond worden, er niets zou gebeuren, en dat zo het gedacht van geesten die werekeren zou verdwijnen. Het was dus om een meerwaarde aan zijn kasteel te geven, dat hij dit edelmoedig aanbod deed.
De jonge trouwers waren blij voor niets te mogen wonen in een kasteel, ’t was een droom. Wanneer men hen vroeg: “Zijt ge niet benauwd? Hoort ge niet ’s nachts?”, dan begonnen ze zelf te lachen met de spoken: “Wij geloven daar niet aan. ’t Is goed voor oude wijfs, die aan zulke trijfels geloof hechten.”De eigenaar was tevreden. De geesten keerden niet meer weer en hij verhoopte dat die legende ging verdwijnen, achterblijven en dat wel een nieuwe eigenaar zou gevonden worden.Op een nacht nochtans daverden deuren en vensters. Was het de wind? een orkaan?De eerste die begon te vrezen was de vrouw: “Hebt gij dat gerucht gehoord?” “Neen, ’t zijn trunten, ’t is de wind. Niemand zal hier inbreken, we hebben niets.”
“Jamaar, ’t spook, ge weet wel, die witte dame, waarvan ze spreken.”“Steek dat uit uw hoofd. Ik zal mijn lanteern pakken en den toer doen.”
Zo gezeid, zo gedaan. Hij ging rond, boven en beneden. Ondertussen was er ergens een deur toegeslagen en hij had zelf verschoten. Almeteens slaakte hij een gil en liet van schrik zijn lanteern vallen. Wat had hij gezien? Een vrouw in ’t wit. Ja, het spook, de geest van de oude kasteeldame, die weerkeerde. Het sloeg in zijn benen, hij kon niet voort. Hij had werkelijk een witte gedaante gezien: ... zijn eigen vrouw, die haar bed verlaten had en rondliep!
Beschrijving
In het Warandepark langs de weg van Woesten naar Poperinge zou vroeger een kasteel hebben gestaan, dat omringd werd door water. Omdat het spookte in het kasteel, wilde niemand het kopen of huren. De eigenaar besloot een jong echtpaar enkele jaren gratis in zijn kasteel te laten wonen in de hoop dat de slechte reputatie van het kasteel na een tijdje zou verdwijnen. Het jonge echtpaar geloofde niet in terugkerende doden en ging met plezier op het aanbod in. Op een nacht hoorde de vrouw een geluid en sprak tot haar man: "Heb jij dat ook gehoord? Misschien is het die witte dame waarover men spreekt..." De man stelde zijn vrouw gerust en stond op om met het licht van een lantaarn een kijkje te gaan nemen. Toen ook de man een deur hoorde dichtslaan, schrok hij en liet zijn lantaarn vallen. De man had een dame in het wit gezien.
Het was zijn eigen vrouw die was opgestaan om te kijken wat er aan de hand was...
Het was zijn eigen vrouw die was opgestaan om te kijken wat er aan de hand was...
Bron
M. Deschrijver, Gent, 1961
Commentaar
4. Historische sagen
west-vlaams (poperinge en omstreken)
138
fabulaat
Naam Overig in Tekst
Woesten (kasteel van)
Woesten (kasteel van) 
kasteel van Woesten
kasteel van Woesten
Naam Locatie in Tekst
Poperinge
Poperinge
Plaats van Handelen
Warande (tussen Woesten en Poperinge)
Warande (tussen Woesten en Poperinge)
Poperinge
Poperinge
Woesten
Woesten