Hoofdtekst
Antsje Melk, dy't wy nyskes al neamden, hie in broer, dy wenne as jonge op 'e pleats, dêr't nou Durk Feitsma wennet. Dêr wie ek noch in feintsje op dy pleats en dy jonge en dat feintsje slepten togearre yn in bêdsté yn 't bûthús. As dat feintsje nachts op bêd lei, hied er oan elke hier in switdrip, sa binaud like er it dan to hawwen.
Op in moarn sei er tsjin 'e jonge, doe't se út bêd gongen: "Ast aenst mei de hynders nei 't lân gieste, dan sille de hynders mei de kop nei dy ta stean."
It wie in dûbel span hynders, dat de jonge foar de wein hie, mar hy koe der dy moarns neat mei wurde. De stringen sieten igael yn 'e tiis en de hynders gongen omkeard foar de wein stean. De jonge bigoun to gûlen. Doe kaem de boer der oan en dy sei: "Hwat nou, jonge?"
De jonge sei: "De peerden gaan met de kop naar mij toe en de stringen benne daardoor in de tiis. Dy fint kan tsjoene."
Doe kaem der in arbeider fan 'e boer by. Dy hearde hwat de jonge sei en sei: "Dat wol ik wol leauwe." En doe fortelde dy arbeider, hy en dat feintsje hienen togearre oan 't dongstruijen west. Doe't it tiid wie om nei hûs ta, bleauwen der in pear rigen lizzen.
De arbeider sei: "Wy moatte nei hûs."
Doe sei de feint: "Nou, dan allegear noch in hantsje dan binne se útelkoar." En doe't er dat sein hie, fleagen dy dongbulten samar fansels útelkoar.
Doe't de boer dat hearde, sei er: "Dan sil ik dy sjen litte, hwa't de duvel hat" en hy jage de feint fuort.
Op in moarn sei er tsjin 'e jonge, doe't se út bêd gongen: "Ast aenst mei de hynders nei 't lân gieste, dan sille de hynders mei de kop nei dy ta stean."
It wie in dûbel span hynders, dat de jonge foar de wein hie, mar hy koe der dy moarns neat mei wurde. De stringen sieten igael yn 'e tiis en de hynders gongen omkeard foar de wein stean. De jonge bigoun to gûlen. Doe kaem de boer der oan en dy sei: "Hwat nou, jonge?"
De jonge sei: "De peerden gaan met de kop naar mij toe en de stringen benne daardoor in de tiis. Dy fint kan tsjoene."
Doe kaem der in arbeider fan 'e boer by. Dy hearde hwat de jonge sei en sei: "Dat wol ik wol leauwe." En doe fortelde dy arbeider, hy en dat feintsje hienen togearre oan 't dongstruijen west. Doe't it tiid wie om nei hûs ta, bleauwen der in pear rigen lizzen.
De arbeider sei: "Wy moatte nei hûs."
Doe sei de feint: "Nou, dan allegear noch in hantsje dan binne se útelkoar." En doe't er dat sein hie, fleagen dy dongbulten samar fansels útelkoar.
Doe't de boer dat hearde, sei er: "Dan sil ik dy sjen litte, hwa't de duvel hat" en hy jage de feint fuort.
Onderwerp
SINSAG 0686 - Die aufgebundenen Bohnensträucher. Durch Zauberformel aufgebunden, so dass der Knecht nach der Kirmes gehen kann. 
SINSAG 0686 - Die aufgebundenen Bohnensträucher. Durch Zauberformel aufgebunden, so dass der Knecht nach der Kirmes gehen kann. 
Beschrijving
Een jonge knecht slaapt met een andere knecht in een bedstee. 's Nachts ligt deze te zweten in bed. De volgende morgen zegt hij tegen de jongen dat als hij de paarden naar het land zal brengen, de paarden met de kop naar hem toe zullen staan. Die ochtend zitten de teugels geheel in de knoop en staan de paarden omgekeerd voor de wagen. De boer en een arbeider komen erbij. De arbeider vertelt dat hij met de knecht mest hadden uitgestrooid totdat het tijd was geweest om naar huis te gaan. De rest van de mest was toen vanzelf uit elkaar gevlogen. Als de boer dat hoort, jaagt hij de knecht weg.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 74, verhaal 5
Commentaar
3 augustus 1966
Die aufgebundenen Bohnensträucher. Durch Zauberformel aufgebunden, so dass der Knecht nach der Kirmes gehen kann.
Naam Overig in Tekst
broer van Antsje Melk
broer van Antsje Melk
Durk Feitsma
Durk Feitsma
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21