Hoofdtekst
M’add’n wieder en oend, en zwort’n piek. En dien oend kwam ziek, e lei daor up ze kuss’n, gauw, e lei voe dood. En ’t wos zuk e schone beeste, en zuk e goên. Nu, me gieng’n wieder nao de paoters d’r vor’n, naor Ieper. En e lei iej daor in d’n oek. En d’n paoter zat er vor’n. “Ja”, zegt’n, “en is ziek, stief ziek”. En ‘k zegg’n ik: “Jaon, e gao dood gaon. En ’t is zuk e goe beeste. Gauw ’t is nuz’n broodwinner”. “Neen”, zegt de paoter, “e gao nie dood gaon”. En e begust’ iej te lez’n en te zwet’n, gauw, e moste lez’n dat ’n derbiej zwitte. En achter drie daog’n, e beguste were ’t et’n. En e leeft nu nog, in Merkem, en is dao bie familiej.
Onderwerp
SINSAG 0750 - Andere Zauberei.   
Beschrijving
Op een boerderij had men een mooie zwarte hond, die ernstig ziek was. Het dier lag de hele tijd op zijn kussen en wilde niet meer eten. Omdat de boer bang was dat het dier zou sterven, ging hij naar de paters van Ieper. Drie dagen nadat de hond door de paters was overlezen, begon hij weer te eten en genas hij.
Bron
M. Deschrijver, Gent, 1961
Commentaar
2.2 Tovenaars
west-vlaams (poperinge en omstreken)
291
fabulaat
Naam Overig in Tekst
paters van Ieper   
Ieper (paters van)   
Naam Locatie in Tekst
Elverdinge   
