FVANH0083_0083_17735

Ja, in den ouden tijd ging-t-er vele meer omme dan nu!Als ‘k jong was, ‘k weunde ‘k ik ter Vichten op ’n doeninkske en de zondagavond - ’t was dikwijls elve, twaalve, als ‘k naar huis ginge, en - ‘k moeste ‘k ik altijd deur de bossen. En ‘k ginge ‘k ik naar huis, naar den boer waar dat ‘k werkte, en ‘k zage iedere keer ’n luchtje afkomen aan "De Kalte" ter Vichten. ‘k En wasse ‘k ik niet stijf schuw als ‘k jong was hé, nee, nee’k, ‘k wasse ‘k ik niet schuw. En ‘k zage ‘k ik dat luchtje, maar ’t liep niet weg. En dat sprong lijk altijd van den enen boom naar den anderen. En ‘k zage dat altijd stijf goed, want ’t was zo donker dat ‘k moeste omhoge kijken voor de klaarte te zien omdat ‘k niet had mislopen, want ‘k zage niet rond mij. En als ‘k omhoge keek, zage ‘k dat luchtje. En ’t sprong van den enen boom naar den anderen en ik altijd derachter - nee’k, ‘k wasse niet schuw - en ‘k volgde ‘k ik dat luchtje tot t’enden den bos. En dat was iederen zondag ’t zelfde: dat luchtje zat daar in ’t begin van den bos, en ‘k volgde ‘k ik dadde tot t’enden den bos. En ‘k wasse nooit verkeerd!Ja, al zukke dingen heb ik nog tegengekomen.

Een man uit Vichte kwam op zondagavond altijd omstreeks elf of twaalf uur door de bossen naar huis. Bij de 'Kalte' in Vichte, zag de man iedere keer een lichtje verschijnen. Tot aan het einde van het bospad werd de man door het lichtje gevolgd. Maar hij was niet bang.

F. Van Houdenhove, Leuven, 1967

1.3 Vuurgeesten

west-vlaams (tussen schelde en leie)

16

memoraat

Kalte (Vichte)    Kalte (Vichte)   

Deerlijk    Deerlijk   

Kalte (Vichte)    Kalte (Vichte)   

Vichte    Vichte