Hoofdtekst
Doe't wy as jonges noch by ús heit en dy yn 'e hûs wienen, gong it der wolris hwat oan wei. Dan wienen wy wolris hwat oerhearrich.
Op in kear wie 't slimmer as oars, wy wienen net mear yn 'e touwen to hâlden. Doe kom dêr samar ynienen in man ta de keamer yn mei in krûm pypke yn 'e mûle. Wy woarden allegear stil en wienen sa deabinaud, dat wy fleagen troch de fjûrpot hinne. 't Wie de duvel sels dy't dêr forskynd wie.
Op in kear wie 't slimmer as oars, wy wienen net mear yn 'e touwen to hâlden. Doe kom dêr samar ynienen in man ta de keamer yn mei in krûm pypke yn 'e mûle. Wy woarden allegear stil en wienen sa deabinaud, dat wy fleagen troch de fjûrpot hinne. 't Wie de duvel sels dy't dêr forskynd wie.
Beschrijving
Bij de verteller thuis waren ze als kinderen wel eens baldadig. Op een keer komt er plotseling een man de kamer in met een krom pijpje in zijn mond. Dan zijn ze ineens doodstil en benauwd dat ze de vuurpot in zullen vliegen. Het was de duivel zelf die verschenen was.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 85, verhaal 3
Commentaar
14 augustus 1966
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21