JVENK0135_0136_10156 - Door de mare geleid

Mie vader waas ins de bos ingegange. Vreuger in den auwen tied ginge de minse de bos in mèt ene klöppel van ene gooie maeter. Es de snie (sneeuw) laag, dan luoge de kneejn (konijnen) onger ’n denke of onger ’n heistruuksken in. Dan hauwe die ’s mörges nog uever dae snie geloupen en dan zoege ze dae dao ligge. Dan blaef dae kniën dao liggen en dan heve ze dae kapot.En mie vader dae gaeng ouch de bos in en dow hauw er ich-weit-neet-wwieväöl kneejn kepot gehouwe, ich mein van viëf. "En in eine kiêr", zag er, "waas ich aan ’t dwale gegange, aan ’t guon, aan ’t guon, aan ’t guon… dow wosj ich neet mier woe ich waas."Maa dat waas dat dae mins te lang van het hoes aaf waas en dat dae niks mèt hauw gepak en dae hauw de giehonger gekriège. En este de giehonger kriegs dan bèsten op d’n bein (benen), maa de bès de verstand kwiët en de wèts neet mie woeste moos guon. Want aste zaes (als ge zegt): "Ich moot dao op guon", dat wètste neet, dan bèste in staot van den angere kant op te guon. Dow noaderhand zag er zoe tiènge mich: "Now gaon ich noets mier de bos in, ofwaal ich pak mich e stoökske broed mèt of e paar klöntjs sokker".

Toen het op een winterse dag gesneeuwd had, ging een man naar het bos om konijnen te vangen. Toen de man enkele konijnen had doodgeslagen, kon hij zich plots niet meer oriënteren. De man raakte verdwaald.

J. Venken, Leuven, 1968

1.5 Plaaggeesten

limburgs (maasvallei)

84

Vader van de informant

fabulaat

Lanklaar    Lanklaar