CJ010108

Der wie in boer, dy wenne de kant út nei Grinzer Pein. Dy hie in soan dy wie o sa sterk. Der lei in grouwe stien by har op it hiem, dy koe hy in eintsje forsjouwe. Net ien oars dy't dat koe. Dêr wie sa'n ien net dy't sa sterk wie as syn jonge, sei de boer. Doe kommen sterke Hearke en syn heit dêr tafallich us in kear. Hearke pakte fuort de stien doe't er dy lizzen seach by de ring en smiet him in moai ein fuort. Doe kaem de boer der oan.
"Hwa hat dat dien?" frege er.
"Myn soan Hearke", wie 't antwurd.
Doe seach de boer stomforbaesd. Hy sei: "Ik miende dat myn jonge sterk wie, mar nou siz ik neat mear."

TM 2801 - Sterke man (vrouw)    TM 2801 - Sterke man (vrouw)   

Er was eens een boerenzoon die zo sterk was dat hij de molensteen, die op zijn erf lag, een eindje kon versjouwen. De boer schepte op dat niemand zo sterk was als zijn jongen. Totdat Sterke Hearke een keer met zijn vader op het erf kwam. Hearke pakte de molensteen bij de ring en smeet hem een heel eind weg. Toen de boer hoorde wie dat gedaan had, zei hij: "Ik meende dat mijn jongen sterk was, maar dat zeg ik nooit meer."

Corpus Jaarsma, verslag 101, verhaal 8

23 september 1966

Sterke man (vrouw)

Sterke Hearke    Sterke Hearke   

Grinzer Pein    Grinzer Pein   

2013-03-01 14:46:21