Hoofdtekst
En mèèster Akx van Eist ee, ‘k ên ik em ook gekend - mo da zien mênschen die nie kannen sterven, je moe ton de paster roepen en de paster pak dat of, oflezen. ‘k Zeggen osse zein damme mèèster Akx gezien aan, je mochte zeker zien... da je der van ade. ’t Was nie van ’t geloven, Moetje, ‘k ên ik dat ook gekend van mèèster Akx zû je.J’aad ’n oat tegen ’n pachter die ’n ofstee ad. En die mênschen aan ’n meur gebouwd, menèère, zes even meters oge, omdat ie in ’t koeiestal en ’t pêerdestal nie mi kost kommen. En de mênschen snèèn de roapen voe de bèèsten eten te geven ’s nuchtes en osse ’s nachs ’n koe oorden burreln en ’n pêrd oorden hum ... je mochte zeker zien. En mèèster Akx stoeg ton op ’n mande roapen gesneen ee, moetje in zen bloot oofd en je mocht zeker zien de koeie was ’s anderdags dood of ’t pêrd ook. Da is woa, dat ‘n ‘k ik beleefd wi, da was èèn van Eist.
Beschrijving
Een boer uit Knokke werd geplaagd door een tovenaar die al zijn koeien en paarden deed sterven. Daarom had de boer een muur van wel zes of zeven meter hoog gebouwd opdat de tovenaar niet meer in de stal zou kunnen komen. Toen de tovenaar op zijn sterfbed lag, moest men de pastoor laten komen om de man te overlezen.
Bron
A. Cornelis, Gent, 1958
Commentaar
2.2 Tovenaars
west-vlaams (kust)
58
fabulaat
Naam Locatie in Tekst
Knokke   
Plaats van Handelen
Knokke   
