CDEWA0265_0266_16191 - Kwade hand op paarden door X

Boertje Stribbe gienk gèèrne uut en j’had ’n pèèrd da moest kachtelen. Da was ’n wiek met kleene huzetjes en roare menschen. ’t Weunde dor ’n vint: Feetje Baele. Je wierd gevraagd om met de liene (lijn) te slapen. (Ja, je wit verzekers nie wat da dat is? In ’t pèèrdestal was ’t er ’n pèèrdstalbedde, ’n bedde met planken. Dendeen (diegene) die bie ’t pèèrd waakt o ’t kachtelt (veulen krijgen), kruupt dor in en ze bienden de pèèrdelienen an under pols. ’t Pèèrd snakt os ’t moe kachtelen en azo zien ze wakker). Ewel, Feetje had zo stief geslapen, en ’t kachtel was doad. Boertje Stribbe gaf Feetje ’n pandoerienge en Feetje zei: "’k Wenschen daj’ in heel je leven gin pèèrd meer èt da goed kachtelt”. Dat hof was verwenst. En ’t is azo gewist ook.

Een boer had een merrie die een veulen moest werpen. Omdat de boer 's avonds graag op stap ging, liet hij een buurman in de stal overnachten. Wie dat deed, moest in een speciaal bed in de paardenstal slapen, met een touw rond zijn pols. Wanneer het paard onrustig werd, trok het aan het touw, waardoor de persoon wakker werd. De buurman had echter zo vast geslapen, dat hij niets had gevoeld. Het veulen was dood. Toen de boer boze woorden sprak tegen zijn buurman, zei deze laatste: "Ik wens dat je in je leven nooit nog een paard zal hebben dat een veulen kan werpen". Op de vervloekte boerderij heeft de boer nooit meer geluk gehad.

C. Dewaele, Leuven, 1967

2.2 Tovenaars

west-vlaams (oostkust)

392

fabulaat

Stalhille    Stalhille