CJ010508

To Westerhorn yn Grinslân stie in boereplaets dwars by de wei lâns. Dêr yn dy plaets wie 't net plús. It spûke dêr alle nachten. Twa geasten dwaelden dêr om en de boer, dy't op dy plaets wenne hie dêr in great hekel oan. Hy koe der min oer.
Hy sei tsjin syn buorman: "Ik ha sa'n lêst fan dy spûkerij, wytstû dêr ek ried op?" Hy wist dat dy buorman gjin prater wie. Doe sei dy buorman: "Dû matst hinnegean en helje der in oare sprekker by. Dy mat dan freegje nei de bigearte fan 'e geasten."
"Hwat foar ien mat dat wêze?" frege de boer.
"Dû matst der de ien of oare dûmny by helje", sei de buorman.
De boer reizge doe fan 'e iene dûmny nei de oare, mar hy koe noait ien fine dy't dat foar him dwaen woe. Mar op it lêst foun er doch ien. Dy wenne yn in lyts achterôfdoarpke. Dy gong mei him mei.
Hy frege in nije reade bûsdoek. Doe't er dy krige, tearde er him oerhoeks op en nom him yn 'e rjochter hân. Doe gong er op 'e geasten ta.
Doe fortelden dy geasten him, dat sy wienen heit en soan en sy hienen op dizze plaets wenne. Sy wienen hommels kaem to forstjerren en hienen hjir noch gâns in knoarre jild sitten, dat siet yn in geheim kastje yn ien fan 'e grouwe skuorrestilen. Dat jild moest dêr wei, earder krigen sy gjin rêst. It moest yn twaën fordield wurde. De boer, dy't der nou wenne moest de helte ha en de tsjerke de oare helte. Gebeurde dat, dan krigen se rêst.
De dûmny joech de boesdoek oan 'e geasten ta in teken dat itselde hwat sy winsken folbrocht wurde soe. De bûsdoek toskroede alhiel doe't de geasten him oanpakten.
De boer foun safolle jild yn 'e stile, dat, doe't er syn helte der by wei hie, doe koed er de plaets dy't er yn 'e hier hie, keapje en hy hâldde der ek noch fan oer.
Mei it spûkjen wie it doe gebeurd.

SINSAG 0401 - Der verborgene Schatz.    SINSAG 0401 - Der verborgene Schatz.   

Bij een boerderij die dwars op de weg stond, was het niet pluis. Er dwaalden elke nacht twee geesten, aan wie de boer een grote hekel had. Zijn buurman was zelf geen spreker en adviseerde hem er een dominee bij te halen. Die moest dan aan de geesten vragen wat ze wilden. De boer ging van dominee naar dominee, maar geen een wilde hem helpen. Op het laatst vond hij toch nog ergens in een klein achterafdorpje een bereidwillige dominee. Deze ging met hem mee en vroeg om een rode zakdoek. Die vouwde hij diagonaal op en hij nam hem in zijn rechterhand. De geesten vertelden de dominee toen dat zij vader en zoon waren, en dat zij op deze plaats gewoond hadden. Zij waren plotseling overleden en hadden hier nog heel veel geld liggen. Dat geld zat in een geheim kastje in een van de horizontale balken tussen de gebintstijlen van de schuur. Zolang dat geld daar niet weg was, kregen ze geen rust. De boer die er nu woonde moest de ene helft van het geld krijgen, en de kerk de andere helft. De dominee wierp de zakdoek naar de geesten toe als teken dat wat zij wensten, volbracht zou worden. De zakdoek werd helemaal verschroeid toen de geesten hem aanpakten. Met de helft van het geld kon de boer een stuk wat hij huurde, kopen. En toen hield hij nog geld over. En met het spoken was het gebeurd.

Corpus Jaarsma, verslag 105, verhaal 8

27 augustus 1966

Der verborgene Schatz.

Westerhorn    Westerhorn   

Grinslân    Grinslân   

Groningen    Groningen   

2013-03-01 14:46:21