Hoofdtekst
Mijn vrouw was eewig skuw (zeer bang) van een vromins hier uit het gebuurte. Elf moanden lang skreemde heur kiendje dag en nacht, ’t was precies of dat ze de kele toeknepen. Ieder keer dat mijn wuf dat vromins zag, was het precies of dat ze deur het vier gienk spriengen. De paster gienk iedere week ne keer bie een gebuurvrouwe die ziek was. Ze zei ne keer: “Oe je noa dat kiendje niet goat, moe je noa mie wok ne meer kommen”. Je kwam nog dezelfden dag en belas het. Het kiendje gaf geen kik (klein keelgeluid) meer, mo ’s anderendaags was ’t dood. Ik gienk het zeggen tegen den paster en je zei: “Ik hè joe verwacht; ’t ks best dat het lijden uit is”. De pastoors doen dat niet geerne iemand belezen, ze zien er veel mee af.
Onderwerp
SINSAG 0580 - Andere Hexenkünste 
SINSAG 0580 - Andere Hexenkünste 
Beschrijving
Een moeder was doodsbang voor een vrouw uit de buurt. Het kindje van de moeder was al elf maanden ziek. Het kind deed niets dan huilen alsof zijn keeltje de hele tijd werd dichtgeknepen. Toen de pastoor het kind had overlezen, gaf het geen kik meer. De volgende dag was het kind echter dood.
Bron
R. Callens, Leuven, 1968
Commentaar
2.1 Heksen
west-vlaams (tielt en izegem)
253
fabulaat
Naam Locatie in Tekst
Ooigem
Ooigem