Hoofdtekst
Ik ên oltemets oord da die vriejdenkers, Framassongs toene, eneeje, oltied geld add’n. ’t Wos ier zo e geval: Victoor Declerck. Dat wos e vriejdenker. En e gienk oltied eklid lik e schooier. Mao ’t wos e rapp’n tist’n, wi, e ja, e wos avokaot. E gienk ier oltied naor en erbergsje, kiek, nao ’t Ommelof. En en ad iej nooit gin soen nodig. “’k Gaon ’t ik wel krieg’n att’n dood is”, peisde de patrong. Mao d’n baos muchte schufel’n, wi: e liet ’t ol an ze mes’n, en d’n baos muchte schufel’n, wi, achter ze geld: en e ’t nooit ezien.
Beschrijving
Een vrijmetselaar die advocaat was, was altijd gekleed als een schooier, hoewel hij in werkelijkheid veel geld moest bezitten. De man had nooit een cent nodig. De herbergier bij wie de man vaak een glas ging drinken, dacht: Ik zal mijn geld wel krijgen als die kerel dood is. De herbergier kon echter fluiten naar zijn geld, want bij zijn dood liet de vrijmetselaar al zijn bezittingen na aan zijn dienstmeisjes.
Bron
M. Deschrijver, Gent, 1961
Commentaar
3.2 Vrijmetselaars
west-vlaams (poperinge en omstreken)
312
fabulaat
Naam Locatie in Tekst
Westouter 
Westouter 