Hoofdtekst
I. De eerste keer dat je bij die groep in Amsterdam binnenkwam, dat omschrijf je als een gevoel van herkennen: dit heb ik eerder meegemaakt. Kun je daar iets meer over vertellen? Hoe heb je dat precies beleefd?
R. Ja, zoals ik al zei; het was alsof ik thuiskwam. Aan de ene kant was het vreemd en aan de andere kant, ja, dat is een innerlijk wéten. Dan weet je van; dit kèn ik, dit heb ik al eerder gedaan. Dit is bekend. Het is heel moeilijk om dat te brengen. Maar het is een fantastisch gevoel daar kun je niet omheen... Eindelijk! Dit is wat ik ben, hier hóór ik bij. Als je mij zou vragen van dat ik één definitie zou mogen geven van wie ik ben dan zou ik zeggen; 'Ik ben een priesteres van de godin." Dat is hoe ik mezelf definiër. Ja en láter ben ik natuurlijk ook wel op zoek gegaan. Er is ook behoorlijk veel uit m'n jeugd naar boven gekomen.
Bijvoorbeeld: We woonden toen in Castricum en in Castricum heb je zo'n groot dorpsplein en op een gegeven moment ging de brandweer daar een demonstratie houden. En er was een huisje, dat hadden ze dan gebouwd, dat zou dan langzaam in de fik vliegen, daar zou rook uit komen en dan zouden ze eerst de mensen daaruit redden, zoals dat dan gaat met zo'n demonstratie. Dat ding dat wou niet branden en uiteindelijk hebben ze daar kerosine over gegooid en dat fikte meteen enorm. En daar stond een cirkel mensen omheen en als kind ben ik daar zó van geschrokken. Ik stond echt helemaal achteraan. Dat heeft me zó geraakt, terwijl ik op dat moment helemaal niet wist wat er aan de hand was. Maar ik ben naar huis gerènd. Ik was zo verschrikkelijk bang. En pas láter ben ik dat in verband gaan brengen, van héé: Met een ander leven en brandstapels en grote kringen mensen daaromheen... Ik heb ook contact gehad met andere mensen die dat niet wisten, dat ik een heks was, maar dat afzonderlijk van mij zeiden. En dat ik zo'n ervaring ook had gehad. Ja zo zijn alle puzzle-stukjes een beetje op hun plaats gevallen. En zelfs vandaag de dag nog kom je soms nog, komt zo'n stukje nog in m'n herinnering.
Ik geloof niet zozeer in vorige levens. Ik denk dat alle levens eigenlijk, het is iets heel moeilijks waar ik zelf nog mee worstel maar waarvan ik wèl denk dat het klopt. Dat àlles in feite tegelijkertijd gebeurt. Dat door je bewustzijn, dat alles door elkaar ligt.
Dus voor mij... Dit is niet het enige leven waarin ik heks ben. Dat is voor mij nu wel duidelijk. Ik denk dat dat ook te maken heeft met dat gevoel van thuiskomen. Dat had ik ook bij dat boek van 'Nevelen van Avalon' zoals ze dat omschrééf, die sfeer van die ceremonies, dat ik daar herkenning bij had dat ik bij sommige dingen dacht; ja, dat wéét ik toch eigenlijk. En Marion Bradley zèlf, die heeft weer met Engelse covens gewerkt. Om de juiste sfeer van die ceremoniën op te doen, dat kan je goed merken.
R. Ja, zoals ik al zei; het was alsof ik thuiskwam. Aan de ene kant was het vreemd en aan de andere kant, ja, dat is een innerlijk wéten. Dan weet je van; dit kèn ik, dit heb ik al eerder gedaan. Dit is bekend. Het is heel moeilijk om dat te brengen. Maar het is een fantastisch gevoel daar kun je niet omheen... Eindelijk! Dit is wat ik ben, hier hóór ik bij. Als je mij zou vragen van dat ik één definitie zou mogen geven van wie ik ben dan zou ik zeggen; 'Ik ben een priesteres van de godin." Dat is hoe ik mezelf definiër. Ja en láter ben ik natuurlijk ook wel op zoek gegaan. Er is ook behoorlijk veel uit m'n jeugd naar boven gekomen.
Bijvoorbeeld: We woonden toen in Castricum en in Castricum heb je zo'n groot dorpsplein en op een gegeven moment ging de brandweer daar een demonstratie houden. En er was een huisje, dat hadden ze dan gebouwd, dat zou dan langzaam in de fik vliegen, daar zou rook uit komen en dan zouden ze eerst de mensen daaruit redden, zoals dat dan gaat met zo'n demonstratie. Dat ding dat wou niet branden en uiteindelijk hebben ze daar kerosine over gegooid en dat fikte meteen enorm. En daar stond een cirkel mensen omheen en als kind ben ik daar zó van geschrokken. Ik stond echt helemaal achteraan. Dat heeft me zó geraakt, terwijl ik op dat moment helemaal niet wist wat er aan de hand was. Maar ik ben naar huis gerènd. Ik was zo verschrikkelijk bang. En pas láter ben ik dat in verband gaan brengen, van héé: Met een ander leven en brandstapels en grote kringen mensen daaromheen... Ik heb ook contact gehad met andere mensen die dat niet wisten, dat ik een heks was, maar dat afzonderlijk van mij zeiden. En dat ik zo'n ervaring ook had gehad. Ja zo zijn alle puzzle-stukjes een beetje op hun plaats gevallen. En zelfs vandaag de dag nog kom je soms nog, komt zo'n stukje nog in m'n herinnering.
Ik geloof niet zozeer in vorige levens. Ik denk dat alle levens eigenlijk, het is iets heel moeilijks waar ik zelf nog mee worstel maar waarvan ik wèl denk dat het klopt. Dat àlles in feite tegelijkertijd gebeurt. Dat door je bewustzijn, dat alles door elkaar ligt.
Dus voor mij... Dit is niet het enige leven waarin ik heks ben. Dat is voor mij nu wel duidelijk. Ik denk dat dat ook te maken heeft met dat gevoel van thuiskomen. Dat had ik ook bij dat boek van 'Nevelen van Avalon' zoals ze dat omschrééf, die sfeer van die ceremonies, dat ik daar herkenning bij had dat ik bij sommige dingen dacht; ja, dat wéét ik toch eigenlijk. En Marion Bradley zèlf, die heeft weer met Engelse covens gewerkt. Om de juiste sfeer van die ceremoniën op te doen, dat kan je goed merken.
Beschrijving
Een vrouw vertelt over haar vorige leven.
Bron
Bandopname: privé bezit Rachèl Gerrits
Commentaar
maart 1997
Naam Overig in Tekst
Engels 
Engels 
Marion Bradley
Marion Bradley
'Nevelen van Avalon'.
'Nevelen van Avalon'.
Naam Locatie in Tekst
Amsterdam
Amsterdam
Castricum
Castricum
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21