Hoofdtekst
Me vaoder, e wos iej boomsnoeier van stiel. En e most’e keeje snoei’n, dao, alli, tè, nu ja, ‘k en kunn’n nu nie up de naome komm’n, wi. En z’add’n daor ol twi jaor gin butter ad, d’n kèr’n gienk nie. En ’t kam daor e bedelaore ezo achter en aolmoes. En zegt’n: “Boerinne, zie j’an ’t kèr’n, dè?” “Jaow” zeg ze. En e kiekt ezo, en zegt ‘n : “Aopert er etwot mi dien kèr’n, dè?” “E ja,” zegg’n ze; na, ze wild’n zieder dat ezo nie vertell’n, eni, ezo an e heel vrimd’n, eni; mao nu, ze zein ’t olgliek. “Ewel, ‘k kunn’n ik dat doen verander’n, zegt’n, a j’wilt, zegt’n, je gao were butter ên. Aolt e schuutel aole, zegt’n, en giet ’n in d’n kèr’n, zegt’n, en je gao were butter ên. “Mao zieder, ze g’loofd’n zieder dat nateurlik nie. “Mao, gauw, ’t is toch gin jaomer, peisd’n ze, me’ ên toch nooit gin butter”. En ze dein’t, eni, lik of dat ’n zei. En z’ên toen oltied butter ad; dat wos edaon.
Beschrijving
Op een boerderij waar men al een tijdje geen boter meer kon karnen, kwam een bedelaar op bezoek. De bedelaar sprak tot de boerin: 'Ben jij boter aan het karnen?', waarop de boerin bevestigend antwoordde. Vervolgens zei de bedelaar: 'Haal eens een schotel en giet daar een beetje melk in. Ik zal ervoor zorgen dat je problemen opgelost raken'. Toen de boerin had gedaan wat de bedelaar had gevraagd, kon ze merkwaardig genoeg weer boter karnen.
Bron
M. Deschrijver, Gent, 1961
Commentaar
1.4 Luchtgeesten
west-vlaams (poperinge en omstreken)
105
Vader van de informant
fabulaat
Naam Locatie in Tekst
Abele 
Abele 