ACORN0113_0114_12062 - De heks en de grappenmakers

Mietje de Lange aad de gewente van an de sloepen oanze binnenkwamen te stoan en van doar e poosje vis of te drogen van de mênschen. En osse nie rap genoeg ginne krèège, ze doste de mênschen bedriegen van zaa’d de vermoarteid van te kunne toveren, Mietje ee - Mo nu, te doste gin èèn visscher vis rifezèren, vis an eur - en z’aa zie da nie nodig, ze was gèèl ollèène, ze verkocht het, en ze droenk. Mo nu te woaren ekir ènigte visschers azo e bitje joengere -, die zein me gon wieder eki Mietje de Lange ekir ’n poetse bakken. En ze weunde laanst de kaoje, ze weunde laanst de koaje in èèn van die èèste üzen die laanst de koaje gezet zien - op de rampaars. Voo dan die üzen doa stoegen da woaren glik de groene diek van Brèènienge, da woaren vette groend, dünetjes mor angeleid deur ... deur üze vooroeders, van mien voader êt toa nog ’n kiste zien ütolen en de kenners zein dat van e Spoansche soldaat was. En da was nog aal gave gebleven aal da bie jem was, de sabel, knopen ... en de kiste was nog gèèl stief goed - Mo ’t was ’n èèken kiste van e düm dikke - oet van ’n düm - Nu in èèn van die èèste üzen van de koaje weunde Mietje en an de voordeure kost êlk binnen, wa je stoeg mèèr open of toe - en ter was ’n krikke an, je kos binnen o’je wilde - En, de planksjes schone wit gescheurd, de planché planksjes overal... Balatum lein ze niet - En die twi joenge visschers aan euder weggestoken op den allé - en iletriek was ter ook nie - ’t stoeg doar e tjiepertje van ’n lamptje op de bolle van de trap te branden - En ze stoenen boven med e wit laken - en Mietje spokte zêlve aten med e wit laken ee - Mo ze stoenen zieder doa zêlve mêt e wit laken - En o Mietje doa jüste verbie under kwam, kwamen ze te voorschien en Mietje was benauwder of zieder. En ze smèèten zieder da laken over Mietje se kop en ze gaven zieder e goeie pandoeringe dasse blauw en zwart was. En ze verteleden ’t zieder op de koaje, mo ter woaren ton mênschen die da nie wilden geloven da ta bluf was van die mannen.-Mo z’ê ton nog vele van eur plümen geloaten.

Wanneer de vissers met hun sloepen waren aangemeerd, stond er altijd een vrouw op de kade te wachten om hen wat vis af te troggelen. Omdat men verelde dat die vrouw een heks was, durfde niemand haar iets te weigeren. Op een dag besloten enkele jonge vissers de heks een poets te bakken. De mannen drongen binnen in het huis van de heks en verkleedden zich met een wit laken over hun hoofd als spook. Toen de heks binnenkwam, gooiden de grapjassen het laken over haar heen en gaven haar een flinke afranseling. De heks was doodsbang.

A. Cornelis, Gent, 1958

2.1 Heksen

west-vlaams (kust)

39

fabulaat

Oostende    Oostende