JVENK0398_0399_10663 - Vezels tussen de tanden

E maesje geit wandele mèt z’ne leefste. Ze guon samen heives en dow zaet z’n leefste tiègen hem: "Loup maar duor, ich moot effekes hiej bènneguon. En es dich dèk enen hond tièngekump of de bès bang, dan guujste maar mèt dae maalplak nao hem, dan luip er eweg". Het maesje hauw ènige maeters gegange, en inins enen hond, ene groeten hond op hem aan, ene wouf. En het hauw zich versjrik en het guujt mèt dae maalplak de wouf in z’n mool (muil). Eweg was er. E bitsje daonao keem dae jong. "Waat bès dich now?" zaet er. "Maa" zaet het maesje, "höb ich mich toch versjrik. Maa … waat höbs dich?" En dow zaag het de vedzjelkes (vezelkes) van de maalplak, die hauw er nog tösje z’n tan.

SINSAG 0823 - Das zerbissene Tuch.    SINSAG 0823 - Das zerbissene Tuch.   

Een jongen die met zijn vriendin aan het wandelen was, sprak tot het meisje: "Ga jij maar verder, want ik moet even een boodschap doen. Als je een hond zou tegenkomen, gooi dan deze zakdoek maar". Even later verscheen er inderdaad een hond, die de zakdoek helemaal verscheurde. Toen de jongen terugkwam, vertelde het meisje wat voor angsten ze had uitgestaan. Tot haar grote onsteltenis stelde het meisje vast dat haar vriend de vezels van de zakdoek nog tussen zijn tanden had.

J. Venken, Leuven, 1968

1.6 Weerwolven

limburgs (maasvallei)

501

fabulaat

Lanklaar    Lanklaar