MDESC0154_0154_15174 - Variant

En toe Pop’rienge, overtied, eneeje, ja, ’t wos daor een die gèr’n etrouwd adde. Zegt’n: “’k Zoen gèr’n dat vromens ên”, waorup dat ’n goeste ad. “Ewel”, zei een van die er’n, “ewel, je meug giej trouw’n”. Maor e muchte de naome van God nie meeje noem’n. En e trouwde. En ze reên mi e kamiong, gauw, mi ezo e koetse, lik overtied, eni, ze gieng’n up spilvoyage. En zegt’n, e ja, e wos iej steif bliede, eni, en zegt’n, zoender d’rup te peiz’n, zegt’n ezo: Och God, zien ‘k ik gelukkig”! En ezo, e wos iej verwienst. En nu nog, olle nacht’nde, in de Rekofstraote, passir ze dao nog ossan. En de mensch’n daor in Pop’rieng g’lov’n dat nog ossan.

In Poperinge woonde een man die wilde trouwen met een vrouw uit de buurt. Iemand sprak tot de man: "Je mag met die vrouw trouwen, maar dan mag je de naam van God nooit meer uitspreken". De man stemde toe en trouwde. Toen de man op een dag samen met zijn vrouw per koets op plezierreis vertrok, riep hij uit: "O God, wat ben ik toch gelukkig!" Daardoor was de man voor eeuwig verwenst. Nu ziet men hem nog iedere nacht door de Rekofstraat in Poperinge rijden.

M. Deschrijver, Gent, 1961

4. Historische sagen

west-vlaams (poperinge en omstreken)

332

fabulaat

Abele    Abele   

Poperinge    Poperinge   

Rekofstraat (Poperinge)    Rekofstraat (Poperinge)