PKNAB0301_0302_6677 - De soldaat en het spook

PK: herinnert aan het tijdens vorig bezoek verhaalde sprookje-sage)Jà, dèi soldaot, dèi moch nao huis goon. Dèi haw zenen term uitgedoon. En ... dan woor gemeinlik (werd gewoonlijk) 'n gooi pint gedrónken. En dèi haw teveul gedrónken, en dèi haw gein te-slaopen; wie er achternao neet good miër kosj, jà, toen moch er slaopen in 'n aud kestiël, woë 't in spoëkde. Dat deeg (deed) niks, zag er. De burgemeister mósj hem dat gezag hebben. Dat deeg niks, ee wou mer slaopen. En ee pakde zich nog 'n flesch wijn mèt, en dów haw er aan 'n pan zien te kómmen, dao kosj (kon) er kook in bakken, en mèil (meel), en wat er mósj hebben; en toen haw er zich dat vèirdig (klaar) gemaak en dao get gezeten, dów veel er achternao (nadien) bekans in slaop. Toen, ging er kook bakken, ee haw aan de wijn gedrónken, dat ging ollemaol good, en 't waor stil. En wie (toen) er dèi kook hawf (half) gaar haw, dów veel hem een knook door de schouw âf, dèi veel hem in de pan. 'Dao', zag ee, 'is 't spèilke al bèizig.' En er pakde dèi knook en ee goëide dèi in den hook, in zoë enen hook in, en ee haw misschiens twië-drij kiëren mooten oppernujts (opnieuw) bakken. En de lèste kiër, toen beel (biek) er hem mer hawf good, en toen sjnaptde-n ee hem âf: dat waor gemeinlik (gewoonlijk) es er hawf gaar waor, es er hem ómdräjde, daalik woar de knook dao.Jà, ... dów ging er ... zich get eten en dów wouw er ... get slaopen... tegooi. Dów waor er an 't eten, en toen dènk er: 'Wat steit dao nów?': doa stóng e geriëmsjel (geraamte) in dèin hook. Kaom altijd zoë op hem: (aanhalend gebaar met vinger)... En ee haw d'r heen stoon kijken en dów keem dat op hem aan. Dów zèit er zoë: 'Pas op menneke', zèit er, en pakde-n ee die flesch mèt wijn, wat dao nog in waor, hé, 'anders houw ich dich die rubben kepot!'... Dèi kaom nog altijd mer zoë (gebaar met vinger). Ee, aot (at) door, en dèi stóng mer zoë, te wènken altijd op hem en wie er gedoon haw, dów stóng er (= soldaat) op en dów ging er op hem aan, en dów wèis ee veur (om) veur hem te goon. 'Nein', zag er, 'gangk dich mer veur, ich zal wel mèt uch goon.' Toen brach hem dèi in 'n anger plaats en dao laog ene stein mèt ene rèngk (hefring) in. En ... zèit dat spoëk... wèis van dat er dèi mósj opluchten. 'Nein nein', zèit er, 'luch dich dèi mer op, es-te 't wils, es-te 't wils opgeluch hebben.' En dów luchde-n ee 't op, en dów wèis er daoónder in: dao stóngen pöt (potten) mèt geld, drij pöt, 'eine veur uch, en eine veur den ärme, en eine veur ... de kèrk', zag er, en dów sloog er zoë (gebaar: wenkt met hand) veur hem door, hé, mèt 'n hand, en 't waor weg, 't waor verdwenen. Jao... zoë...PK: en toen haw ee 't geld dus?wableef? Ee krèig eine pot, en eine veur de kèrk en eine veur den ärme. Dat haw ich toen (= gistern) neet tegooi... ich kosj dao neet miër opkómmen, jà, dat is van vreuger hé. PK: jao,...

SINSAG 0401 - Der verborgene Schatz.    SINSAG 0401 - Der verborgene Schatz.   

Een dappere soldaat bracht de nacht door in een spookkasteel. Nadat de man wat wijn had gedronken, begon hij boven het vuur koeken te bakken. Plots viel er echter een been uit de schoorsteen. "Begint het spelletje nu al?", zei de soldaat, en hij nam het been uit de pan en gooide het in een hoek. Hetzelfde gebeurde nog verschillende malen opnieuw, tot in de hoek een volledig geraamte lag. Toen de soldaat zat te eten, kwam het geraamte naar hem toe. "Pas op mannetje", zei de soldaat, "of ik sla je de ribben over met deze fles!" Het spook gebaarde naar de man om ergens mee naartoe te gaan. De man liet het spook voorgaan en volgde het naar een plaats waar een steen met een ring op de grond lag. Het spook vroeg de man om de steen op te heffen, maar de man zei: "Neen, hef jij die steen zelf maar op!" Nadat het spook de steen had opgetild, waren er drie potten met geld te zien. "Eén pot is voor jou, één voor de armen en één voor de kerk", zei het spook.

P. Knabben, Leuven, 1970

1.4 Luchtgeesten

limburgs (maasvallei)

O/XIII/200

fabulaat

Bandopname

Dit verhaal vertoont gelijkenissen met "Het spook in de pan" uit P. Kemp, Limburgs sagenboek, Maastricht, 1925, p. 132-134

Opgrimbie    Opgrimbie