MDESC0135_0136_15135 - Betoverd kind sterft spijt belezing door pater

Mien moeder ed oek nog mei ewist, mi e kiend, kiek, ’t is nu, lik up de goeste da Gerar Vandeperre dao vertelde, eneeje, mi e kiend nao de paoters. En ze goeng’n oek. En da kiend schreeuwde dag en nacht, eneeje, en nateurlik, ’t kwam maoger, eneeje, ’t sliep nieje. En ze goeng’n mi dat kiend nao de paoters. En me moeder was mei, wi, mid dat mensje. En nuw, ze kwam’n binn’n, eneeje, en dat mensje wos lik e bitje beschaomd. En me moeder moste ’t ol zegg’n. En zeg me moeder ezo: “Kiek, eneeje, eerwaarde, me zien wieder ier mi e kiend, die betoverd is”. “Scht! Je meug dat nie zegg’n”, zeit’n, “dat bestao nie”! Ziet, mao e zei: “Scht! Scht! Je meug dat nie zegg’n, dat bestao nieje”! Mao, nuw, ze goeng’n dermei in e dienk, ke kunn’n nie meeje djuuste zegg’n, in e kaomer of ’t ene of ’t ander. Maor e las d’r over, eneeje. Zo, a ’t nie moet’n bestaon, e goenk nie d’r over lez’n, eneeje. Mao nateurlik, ze will’n dat nie ewet’n ên, wi, nins, je moet daomei nooit gaon, wi. Nuw, en dien paoter daorover, eneeje, en ’t wos olleszins twee of drie eur’n, dat’n las; en dat zweet, up ’t laste, dat moe lastig zien, bie da ’t schient; zider vicht’n teg’n d’n dien, die, die vicht teg’n nulder, eneeje, om, d’n dien voelt datte; en iej begunt oek rechtuut were, eneeje; ziet, en d’n stried gaot toen teg’n mekanders, eneeje. En ott’n ezo roend de drie eur’n elez’n, zeg me moeder, en dat zweet, dat liep ossan reke ezo van nem. En ommekeeje “’t Is goed”, zegt’n, “’t is edaon”, zegt’n, “gao giej mao naor uus, Louise”. “En Louise”, zegt’n, “da kiendje e gao nie meeje schreeuw’n”, zegt’n. En ze goeng’n naor uus. Mao ’t e nie meeje eschreeuwd: ’t wos dood, oenderweg, ’t stierf. Maor iej wiste datte, wi, da ’t goenk sterv’n. ’t Wos omda ’t ol te verre emarteld ewist adde.

SINSAG 0750 - Andere Zauberei.    SINSAG 0750 - Andere Zauberei.   

Een moeder wiens kind de hele dag huilde en graatmager was geworden, ging te rade bij de paters. Toen de vrouw uitlegde dat haar kind betoverd was, zei de pater: "Sst, sst, dat mag je niet zeggen! Dat bestaat niet!" Toch heeft de pater het kind wel twee of drie uur overlezen, tot hij helemaal bezweet was. Daarna sprak de pater tot de vrouw: "Je kindje zal niet meer huilen". Het kind heeft inderdaad niet meer gehuild, want op de weg naar huis is het gestorven. Het was al te veel gemarteld geweest door het kwaad.

M. Deschrijver, Gent, 1961

2.2 Tovenaars

west-vlaams (poperinge en omstreken)

292

Moeder van de informant

fabulaat

Poperinge    Poperinge