ACORN0235_0236_12234 - Hoe de zielebrug aan zijn naam kwam

Da woaren nog ’n poar vertelliengsjes da me voader - God gedienk se ziele - me dikkels verteld êt.En da was van die Zielebrugge - ’n varretje die tusschen Wiendüne lig en de voart van Brugge-Ostende. En ’t lig toa nog da varretje en t’ê zelfs vroeger bevoaren gewist deur smolle billandertjes van twi meter brèèd nie mèèr. En da sasje is nog aaltied an de vaart, de ütmoendinge an de voart van Brugge nor Ostende! Mor op groendgebied van Zükerke, ligt er doar ’n brugsje over - ’t liggen der doar woarschienlik mèèr - en dat is de Zielebrugge, ’n gemetselde brugge.En die brugge stoad als Zielebrugge op de koarte, je meugd’em zoeken en ze name gon’k eki vertellen woa datten zen oorsproenk gevoenen êt.Der was ’n boer die an deze kant van de brugge weunde, ’n vrekkigen bandiet van ’n boer, die ze werkvolk ützoog, die slich dei mi de mênschen die schooiers van ’t of joeg mi zen oend en alle soorten van kwoad en je wierd vervloekt en verwinst in hèèl den omtrek.Mor den dag kwam, den boer wierd oed en stierf. En ze voerden em lik in den tied, op se wagen, mid e witte wiete over, mi twi pêerden an en zen eigen knecht voerdeg’êm tewege al over de Zielebrugge no ’t dorp van Zükerke, no de kerke voe te begraven. Mor oan z’an de zielebrugge kommen, de stoan doa twi murtjes, bostwêriengsjes gematst, riedt’n mi zen voorwiel, tegen zo’n murtje en stükt die kiste van oender die wiete in da varretje, die mor ’n voetje of achte diepe is. De knecht en d’andere personen die der bie woaren spriengen zère van die karre om tewege die kiste doa üt t’alen en ze vienen die kiste nie mi, in da woater. Z’alen aken bie en touwen en dreggen: nie mi te vienen! Ze zeggen wat is me dadde?’s Anderdaags ook gedregd, gewerkt, gezocht, gewroeteld. Die kiste is toe den dag van eden nog nooit gevoengen. En da woater neffest de Zielebrugge brobbelt! Me voader ê ’t èèn van de laste kèren verteld ier achter üze stove die ier stoeg, in de zelfste platse. Zegten; “E je nu nog nooit eki no de Zielebrugge wis gon kieken” zegten “os da woater nie ’n brobbelt?”En me zien der mi vrienden mi broers, mi kennessen, no toe gegoan toe den dag van eden brobbelt da woater doa nog! En de boer se ziele ê nooit gin ruste gevoenen. Mor inderdoad ter brobbelt doar iets.

Tussen de vaart van Wenduine en die van Brugge-Oostende was een kleine waterloop die alleen door binnenvaartuigjes werd bevaren. Op het grondgebied van Zukerke was er een bruggetje dat 'de Zielebrug' werd genoemd. Op een dag was een vrekkige boer, die door iedereen verwenst werd, gestorven. Met een witte huifkar en twee paarden voerde men het lijk over de brug naar de kerk van Zukerke. Op de brug reed de kar echter met een voorwiel tegen een muurtje, waardoor de doodskist in het water viel. De knechten en de andere omstaanders sprongen in het water om de kist te zoeken. De kist was echter niet meer te vinden. De kist werd nooit meer teruggevonden. Later zag men het water naast de Zielebrug borrelen. De ziel van de boer zal nooit rust gevonden hebben.

A. Cornelis, Gent, 1958

4. Historische sagen

west-vlaams (kust)

211

fabulaat

Zielebrug (Zukerke)    Zielebrug (Zukerke)   

Oostende    Oostende   

Wenduine    Wenduine   

Zielebrug (Zukerke)    Zielebrug (Zukerke)   

Oostende    Oostende   

Zukerke    Zukerke   

Brugge    Brugge