Hoofdtekst
De vader van Jan Staes – ik wär nog een klein menneke als dat gebeurd is – dat is nauw al meer als 60 jaar gelejen, kwam bij ons 's aan 't vuur zitten. Vruger hadde van die grote vuren, die ge nauw nie meer ziet. En ie zei dat ie kon toveren. Den ouwen Otten kon dat ook, want die had nen toverboek. Na, de pastoor had gezei tegen Staes dat ie dat op moest stoken en Jan deed dat en ie gooide hem in 't vier. En 's anderendaags zat dat boekske weer in zijne zak. Hij kon er niet afgeraken. Dan heet ie het in de grond gestoken ginder ver in de hei, en toen kwam het niet meer terug.
Beschrijving
Een man die een toverboek bezat, probeerde het boek op aanraden van de pastoor te verbranden. Korte tijd later had de man het boekje echter alweer op zak. De man begroef het boekje in de heide en was ervan verlost.
Bron
W. Luyts, Leuven, 1956
Commentaar
2.2 Tovenaars
antwerps ('land van turnhout')
297
Vóór 1896
fabulaat
Naam Locatie in Tekst
Poppel 
Poppel 