Hoofdtekst
Myn man syn pake wie bitsjoend troch de boer, by hwa't er arbeider wie. Hy lei siik op bêd. De boer kom alle dagen by him. Dan gong er op 'e stoel by 't bêd sitten. Doe hat pake syn âldste dochter syn holkessen iepen makke. Doe siet dêr in kat fan fearren yn. Dy wie omtrint klear. Sy skuorde de hiele kat útelkoar.
Wylst se dêr mei dwaende wie, kom de boer foar de glêzen. Mar hy hat dêr noait wer yn 'e hûs west.
Us pake krige dien by de boer.
Doe't er wer better wie, sei dokter tsjin syn âldste dochter: "Dû hiest dy kat forbrânne matten, dat hie folle better west, dan hie de tsjoender der ek net mear west."
Wylst se dêr mei dwaende wie, kom de boer foar de glêzen. Mar hy hat dêr noait wer yn 'e hûs west.
Us pake krige dien by de boer.
Doe't er wer better wie, sei dokter tsjin syn âldste dochter: "Dû hiest dy kat forbrânne matten, dat hie folle better west, dan hie de tsjoender der ek net mear west."
Beschrijving
Een boer kwam elke dag bij zijn zieke arbeider. In zijn kussen zat een kat van veren. Toen zijn dochter die uit elkaar heeft rukte, stond de boer voor het raam. De man is er weggegaan. Toen hij weer beter was heeft de dokter gezegd dat ze de kat beter hadden kunnen verbranden, dan was de tovenaarster er niet meer geweest.
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 114, verhaal 19
Commentaar
7 oktober 1967
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21