JVENK0191_0193_10267 - Bespookte hoeve

Vreuger kaam ich väöl in Limburg. Ich maakde veer kiere per jaor den toer mèt zever (zeven), maelziever en koereziever, en zever van de wanmueles en zoe, en de wanmueles reparere. En dow waas ich ins in Homo, dao waas ich dan biej ene mins en dae zaet: "Woe geiste logere Paspoo?" Ich zèg: "Dao achter". "Gank dao neet", zaet er, "want dao spoek het." Ich zèg: "Spoek het dao?" "Jao" zaet er. "Waat is det den vuer e spoêk?" zèg ich. "Ja, ’s nachs tösje twelf en ein…" Dat waas ’n hoeve die woer al jaores verpech vuer de reizigers te laot slaope. Dat woer vreger väöl geduon. Dao waas eine biej mich en dae waas sjow. "Laot os dao toch maar neet guon" zaet er. "Dao moot ich zjus zeen, woe het spoek" zèg ich. "Jaomaa, al nachs mote ze allemaol loupe guon." Ich zèg: "Dan gaon ich ins kieke. Ich wil dat spoêk ouch wal ins zeen". En ich ging dao naotow. "Ah", zaet er, "uch höb ich zjus vandoon, dan kosjder mörge mesjien de wanmuelen ins naokieken en e paar zever reparere". Ich zèg: "Good". ‘s Aoves zuot ver aan ‘t vuer, dow zaet er tiènge mich: "Gièr klap zoe", zaet er, "zjus al zeetder neet bang". Ich zèg: "Wie bang? Vuer waat?" "Ja, zeetder zoe niks tièngegekomme?" zaet er. Ich zèg: "Geluif gièr daoaan?" "Jao" zaet er. Zoe klapde we dao, maa iè klapde neet dat het dao neet doch (deugde). Iè zag waal: "Ja, hiej de boerderiej haet ouch ene slechte naam". Ich zèg: "Jao?! Waat is hiej den?" "Tösje twelf en ein, den is het hiej altied neet pluus," zaet er. Ich zèg: "Hmm". Iè ging mèt de sjeur in mèt de lantaern. "Maak uch hiej heur bèd maar" zaet er. Ich zèg: "Ja". Iè goeide dao ’n bössel struu oeterein. Ich zèg: "Zoe is het al good. As ich maar lig is genog". Maa ich pakde mich e paar bössele struu, ich lag mich die vuer de port en ich zat de port wie ich dan slaope ging mèt ene kier uop. En dow ging ich zeuke, om op ’n boerderiej lègge ze altied het sniejmes woe ze het struu mèt doersnieje in de wanmuele, en det pakde ich mich, dit lag ich biej mich. En dao zaat ich. En ich zaat zoe te prakkezere waat ich meusj aafmake en woe ich meusj wèrke, woe ich zever meusj maken en woe ich er kosj verkoupe. En daomèt sluit de klok twelf ore. In eine kier - dat woere kasseje op die boerderiej - huurde ich eine op klompe, boets, boets, boets. En dow in eine kier oppe honskoei aan. "Ah", deink ich, "het zal zoeget zien" en daomèt "rrrr, rrrr rrrrr" kump daen hond mèt die kètting uever de klauwe. Maa dat hekselmes hauw ich gereid, en die port stong mèt e klei reetje uope. En iè waas al an e kier of veer op en aafgeloupe en dow in eine kier kaam er aan die port snuffele. En ich riët (rijt) die port uopen en ich houw… en het veur sprong oet de stein. "Jonk", zag er en eweg. Dow meinde ich toch dat ich hem geraak hauw, maa ich hauw hem neet geraak. Dao huurde ich weer op die klompe "boets, boets" nao het hoes guon. Dow nog get geziète tot ’n oor of ein, maa dao kaam niks. En ’s mörges wie het klaor waor, ich stong op en nao bènne zjus al waas niks gebäörd. Ich zèg: "Gooie morrege". Iè spraak neet en iè waas anges zoe vrunjtelik. "Slechte zin?" zag ich. "Neet good geslaope?" "Vertrèk hiej maar" zag er. Ich zèg: "Ja, ich ben espres hiej komme slaope vuer het spoêk te treffe. Hads dich maar gekomme", zag ich, "dan hadste de kop aaf gehad". Maa ich moos vertrèkke. "Wie is het", zaet er, "Ger zeet zoe fris oet?" "Maa", zèg ich, "ich höb het spoêk verjaag". "Waat is den gewaes?" Ich zèg: "Zoe en zoe". "Oh, daovuer" zagter. Dow herinnerde zich dae boor. Ich zèg: "Ich weit good woeveur dat is. Dae boor duit dat zelf. Dae wilt die boorderiej goodkoup in palme". "Ja, die steit ouch te koup en dao komme gein koupluj vuer omdat het dao neet douch." Ich zèg: "Ewaal, dat is dat." Dow waas het spoêk bekènd.

Een man ging samen met een vriend naar Homo (Lanklaar) in Limburg. De twee mannen besloten te overnachten in een huis dat leegstond omdat het er spookte. Om middernacht hoorde de man voetstappen op de kasseien. Even later verscheen er een hond met kettingen, die de hele tijd heen en weer liep. 's Ochtends was de man ervan overtuigd dat het de boer zelf was, die kwam spoken. Op die manier zou hij het huis immers aan een lage prijs kunnen kopen.

J. Venken, Leuven, 1968

1.4 Luchtgeesten

limburgs (maasvallei)

185

fabulaat

Pierre    Pierre   

Maaseik    Maaseik   

Homo    Homo   

Lanklaar    Lanklaar